« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫.::: مترجم مرتضی راکی :::.
‫[۳ اکتبر ۱۹۹۳]
‫[۴:۵۰ بعدازظهر]
‫ما کلی نیروی زمینی واکنش سریع مستقر کردیم،
‫ولی هیچ اثری ازشون روی زمین نمی‌دیدم.
‫[محل سقوط دومین هلیکوپتر]
‫احتمالاً هرکی که از ضربه بیهوش میشه
‫معمولاً وقتی به هوش میاد یه حس مشترک داره،
‫مثل اینکه از یه خواب عمیق بیدار شده.
‫اولش گیج و منگه،
‫بعد کم‌کم پرده از جلوی چشمش کنار میره،
‫و می‌فهمه که تو دنیای واقعیه.
‫[مایک دورانت] خلبان ارتش آمریکا
‫متأسفانه، واقعیت اصلاً خوب نبود.
‫جراحتای شدیدی داشتم.
‫کمر درد شدیدی داشتم.
‫و حس تو پامو از دست داده بودم.
‫یهو دیدم
‫رندی شوگارت و گری گوردن ‫کنار در کابین خلبان وایستادن.
‫رندی، اینجا رو امن کن.
‫یه آرامش عجیبی بهم دست داد.
‫محکم بگیر.
‫اونا از نیروی دلتا بودن،
‫بهترین رفیق تو درگیری‌های مسلحانه.
‫منو رو زمین گذاشتن ‫و رفتن جلوی هلیکوپتر.
‫شنیدم گری گفت: «لعنتی، تیر خوردم.»
‫تیر خوردم.
‫اون موقع فهمیدم که ‫با نیروی نجات نیومده بودن،
‫فقط خودشون دو تا بودن.
‫دشمن خیلی بیشتر از ما بود،
‫و شک داشتم که بتونیم زیاد دووم بیاریم.
‫بعد صدا شنیدم.
‫صدا، صدای دوست نبود.
‫فقط حس کردم مرگ داره میاد.
‫دویدیم طرف محل سقوط،
‫و از خدا خواستیم که ‫رو در رو با آمریکایی‌ها بشیم.
‫حسابی عصبانی بودیم.
‫تشنه فرصتی بودیم که ازشون انتقام بگیریم.
‫من از اولین کسایی بودم ‫که به محل سقوط رسیدم.
‫فک کردیم همه‌شون مردن.
‫بعد یه زخمی دیدیم.
‫لباس تفنگدارای دریایی آمریکا رو تنش داشت.
‫تجهیزاتمو ازم گرفتن
‫و بینی‌مو و استخون گونه‌مو ‫و کاسه چشممو شکستن.
‫می‌دونه گناهکاره، ‫ما رو بمباران کرد و فامیلامو کشت.
‫یکی پلاک سبزمو از گردنم کند،
‫و گفت: «رنجر، تو صومالی می‌میری.»
‫با یه چیز نرم زدم،
‫بازوی یکی از خدمه بود.
‫نفهمیدم.
‫با خودم گفتم: «راه فراری نیست.
‫قراره بمیرم.»
‫داد زد: «کمک!»
‫یه جوون صومالیایی خواست بهش تیر بزنه.
‫تفنگو گرفتم و ازش کشیدم.
‫نجاتش دادم.
‫بلندم کردن و انداختنم پشت وانت،
‫ولی زنده نگهم داشتن.
‫اینکه نکشتنم نشون میده ‫ما از آمریکایی‌ها بهتر هستیم.
‫[کا بادابیدا]
[نجات یافتن از سقوط شاهین سیاه]
‫[محل سقوط اولین هلیکوپتر]
‫...این درد داره.
‫ما مقاومت می‌کردیم و منتظر بودیم
‫نیروی نجات نزدیک ‫محل سقوط اولین هلیکوپتر برسه.
‫سرجوخه جیمی اسمیت با من بود،
‫زخمی بود و نیاز فوری به مراقبت داشت.
‫جیمی تو وضعیت بحرانی بود.
‫ما منتظر نیروی واکنش زمینی بودیم.
‫بدیهیه که باید فوری می‌رسیدن.
‫تنها چیزی که می‌دونستیم
‫این بود که دارن
‫یه کاروان زرهی برای نجاتمون آماده می‌کنن.
‫[محل سقوط اولین هلیکوپتر]
‫[محل سقوط دومین هلیکوپتر]
‫[کاروان نجات]
‫زخمی‌هایی دارم که تو محل سقوط شمالی ‫نیاز فوری به مراقبت دارن.
‫برگشتیم به شهر برای مأموریت نجات.
‫تیم‌هایی از بچه‌هامون نزدیک اولین ‫هلیکوپتر سقوط‌کرده قایم شده بودن.
‫ما...
‫همین که وارد شهر شدیم،
‫شروع کردن بهمون تیراندازی کردن.
‫درگیری شروع شد و همه‌چیز به هم ریخت.
‫واحدی که توش بودم ‫به یه کاروان که از کنارمون رد می‌شد برخورد.
‫و شروع کردیم به تیراندازی به هم.
‫زدیمشون و به کاروان آسیب رسوندیم.
‫جلیقه ضدگلوله تنم بود.
‫اگه اینجا تیر می‌خوردم، زنده می‌موندم،
‫چون زره جلوی تیر رو می‌گیره.
‫اگه به دست یا پام تیر می‌خورد، ‫احتمالاً زنده می‌موندم،
‫شاید یه دست یا پامو از دست می‌دادم، ‫ ولی اشکالی نداشت.
‫ترسم از این بود که ‫به گردنم یا جای حساس تیر بخوره.
‫دورتر سمت چپمون،
‫نور تیراندازی رو دیدیم
‫با خودم گفتم: ‫«خداروشکر، ما اون‌جا نمی‌ریم.»
‫یهو پیچیدیم و مستقیم رفتیم همون‌جا.
‫گفتم: «وای خدا، حالا تو چه دردسری داریم ‫ خودمونو می‌ندازیم؟»
‫[کاروان نجات]
‫[محل سقوط اولین هلیکوپتر]
‫[محل سقوط دومین هلیکوپتر]
‫[خونه سایدو]
‫صدای غرش ماشینا رو شنیدیم.
‫داشتم سعی می‌کردم به دخترم شیر بدم،
‫ولی نمی‌خورد.
‫فضا وحشتناک بود.
‫جنگجویای صومالی داشتن ‫ به خونمون حمله می‌کردن.
‫آمریکایی‌هایی که تو خونه بودن رو ‫هدف گرفته بودن.
‫صومالیایی‌ها از هر طرف ‫با ما درگیر شده بودن.
‫منم از بین کرکره‌های پنجره ‫شروع کردم به تیر زدن.
‫سؤالم این بود: «کی اول به ما می‌رسه؟
‫کاروان ما اول می‌رسه؟
‫یا بقیه صومالیایی‌ها ازشون سبقت می‌گیرن؟»
‫تیر و تُفنگمون داشت تموم می‌شد،
‫نه آب داشتیم نه تجهیزات پزشکی.
‫فک کردم دیگه تمومه.
‫فک کردم این دیگه آخرشه و ترس همه‌مونو گرفت.
‫اگه به اندازه کافی مسلح ‫جمع می‌کردن علیه‌مون،
‫دفاعمون بالاخره فرو می‌ریخت.
‫با خودم گفتم: ‫«کی قراره یه حمله همه‌جانبه روشون بیارن؟»
‫[رندی رمالیا] نیروی رنجرز آمریکا
‫از زنده موندن ناامید شده بودم.
‫با خودم گفتم: ‫«دیگه چه دلیلی برای استرس داره؟
‫سرنوشتم معلومه.»
‫و همون شب خودمو برای مرگ آماده کردم.
‫نجات کجاست...
‫هر کاری از دستم برمی‌اومد کردم ‫تا اون ماشینا رو بهتون برسونم.
‫از بی‌سیم ارتباط گرفتیم،
‫شاید بتونیم بفهمیم نیروی نجات ‫کجاست و چی داره میشه.
‫وضعیتو بهم بگو.
‫تجهیزات پزشکی‌مون داره تموم میشه.
‫می‌گفتم: «نگو تو راهن.
‫نگو تو راهن.»
‫و ما به کارمون ادامه دادیم و سعی کردیم ‫حال سرجوخه اسمیت رو بهتر کنیم.
‫معلوم بود ترسیده.
‫می‌فهمید تو خطره.
‫سعی کردیم
‫رگشو هرجور شده ببندیم ‫تا فشار مستقیمو حفظ کنیم.
‫آخرش از بی‌سیم گفتم،
‫گفتم: «دیگه دیر شده.
‫مرده.»
‫اگه یه کم بیشتر صبرم می‌کرد.
‫زخمی‌هامون تو خیابونا بودن.
‫و زخمی‌هایی داشتیم که تو چند تا خونه بودن.
‫بعضیا داشتن می‌مردن.
‫وقتی فرمانده تیم اومد
‫ازش پرسیدم: «زنده می‌مونیم؟»
‫مکث کرد و فکر کرد،
‫نگام کرد، مکثش زیاد طول نکشید،
‫گفت: «نمی‌دونم.»
‫فهمیدم این جنگ ‫فقط به یکی از این دوتا راه تموم میشه،
‫یا می‌جنگیم تا از این شهر بریم بیرون،
‫یا قتل عام می‌شیم.
‫غوغای جنگ رو می‌شنیدم.
‫داری بچه‌ها رو می‌کشی، چرا؟
‫تو یه اتاق نسبتاً کوچیک بودم،
‫نمی‌تونستم ببینم بیرون چی داره میشه.
‫بعد یه بازجو اومد و ازم بازجویی کرد.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫دستامو بستن و تنهام گذاشتن.
‫اون موقع شروع کردم به بررسی حالم.
‫دوباره به پام نگاه کردم ‫و فهمیدم چقدر زخمم جدیه.
‫خیلی ورم کرده بود
‫تا حدی که پارچه شلوار صحراییمو ‫کشیده بود،
‫با اینکه گشاد بود.
‫غرش کاروان زمینی رو شنیدم.
‫انگار مستقیم داشت می‌اومد طرف من.
‫با خودم گفتم،
‫«عالیه، پیدام کردن،
‫این یه عملیات نجاته.
‫نجات داره می‌رسه.»
‫هر لحظه نزدیک‌تر می‌شد.
‫فک کردم یه دقیقه دیگه می‌رسن.
‫وسیله‌ای برای علامت دادن نداشتم.
‫یهو،
‫از کنارم رد شدن و هی دورتر شدن،
‫فهمیدم که نمی‌دونن کجام.
‫ما هنوز داشتیم سعی می‌کردیم ‫از محل سقوط دربیایم.
‫ماشینامون ما رو می‌بردن، ‫نمی‌دونستم کجا داریم می‌ریم،
‫چرا این‌ور و اون‌ور می‌پیچیم ‫و مقصدمون کجاست.
‫نمی‌دونستم.
‫[۱:۵۵ بامداد]
‫بالاخره به محل سقوط رسیدیم.
‫[محل سقوط اولین هلیکوپتر]
‫از در نگاه کردم، دیدم
‫آدما دو طرف خیابونن.
‫هیا!
‫گفتم: «سوارا رسیدن.
‫سوارا رسیدن.»
‫این خیالمو راحت کرد.
‫آرامش
‫برای «اومدن یه گروه بزرگ‌تر از تشکیلات ما.»
‫این یه آرامش بود.
‫حس کردم انگار تیم نجات برای من اومده.
‫خیلی خوشحال شدم ‫که این بدبختی داره تموم میشه.
‫همین که همه حس کردن نجات نزدیکه،
‫یه تأخیر پیش اومد.
‫تیم داشت سعی می‌کرد
‫آخرین کشته‌های گیرکرده ‫تو هلیکوپتر رو بکشه بیرون.
‫واضح بود که بچه‌ها داشتن فکر می‌کردن
‫تا کی قراره اونجا بمونن.
‫و وقتی خورشید طلوع کنه چی میشه.
‫باید حرکت می‌کردیم،
‫چون وقت طلاست.
‫سرجوخه اسمیت رو تو زره‌پوش گذاشتیم
‫و زخمی‌هامونم همین‌طور.
‫بریم.
‫شوخی نظامی درست از آب دراومد،
‫«چندتا سرباز تو کامیون جا میشن؟»
‫جوابش: «بی‌نهایت تا.»
‫بعد از اینکه کشته‌ها رو بالا گذاشتیم ‫و زخمی‌ها رو عقب،
‫وقت حرکت و در رفتن از اونجا بود.
‫در رو کشیدم بالا، قفلشو باز کردم ‫و بازش کردم، کامیون پر پر بود.
‫خیلی پر.
‫دیگه جایی برای ما نبود.
‫تو اون ماشین دیگه برای هیچ‌کس جا نبود.
‫در رو کشیدن که ببندن،
‫بستنش و من ماتم برد...
‫بهم گفتن باید با پای خودمون ‫تا پایگاه که هشت کیلومتر دورتره بدویم.
‫باورکردنی نیست.
‫لعنتی، برگشتیم به نقطه اول.
‫دوباره گیر افتادیم تو همون مخمصه.
‫باورکردنی نیست!
‫تیراندازی دوباره شروع شد و شدیدتر شد.
‫باورکردنی نیست!
‫فقط با خودم گفتم: «چه بدبختی‌ای،
‫باید وسط این همه بدوام.»
‫لعنتی!
‫فقط اونی که دنبال ‫مرگه می‌ره تو اون خیابونا.
‫به خاطر جنگ، دوییدم و از مدرسه دراومدم.
‫پابرهنه از مدرسه زدم بیرون.
‫یه هلیکوپتر بهم نزدیک شد.
‫هلیکوپتر زیاد از ما دور نمی‌شد،
‫هی این‌ور و اون‌ور بالای سرمون می‌چرخید.
‫خیلی به زمین نزدیک می‌شد.
‫بی‌هدف و بی‌فکر تیر می‌زدن.
‫وقتی هلیکوپتر خیلی به زمین نزدیک شد، ‫خودمو قایم کردم
‫چون فکر کردم دنبال منه.
‫بعد دور شد و دوباره برگشت ‫و شروع کرد به تیراندازی.
‫رفتم تو خونه و همه اتاقا رو گشتم.
‫کسی رو تو خونه پیدا نکردم...
‫فک کردم خانوادم مردن.
‫ناامید از خونه زدم بیرون...
‫چون مامانمو پیدا نکردم.
‫زدم بیرون، نه امیدی داشتم ‫نه دنبال زندگی بودم.
‫می‌خواستم برم بیرون بشینم ‫و گریه کنم تا هلیکوپتر منم بکشه
‫مثل بقیه که کشته شدن.
‫از زندگی ناامید شده بودم،
‫و با خودم گفتم امروز می‌میرم.
‫[۵:۴۲ صبح]
‫تیراندازی کل شب ادامه داشت،
‫وقتی خورشید داشت طلوع می‌کرد، ‫با همه اتفاقایی که افتاده بود، گفتم،
‫«لعنتی، دردسر برگشت.
‫دوباره همه‌چیز قراره داغ شه.»
‫تصمیم گرفته شد،
‫زره‌پوشا پر شدن،
‫و هرکی سوار نشد
‫باید کنار زره‌پوشا راه بره.
‫هیا!
‫قرار شد کنار خیابون راه بریم،
‫در حالی که زره‌پوشا
‫کنارمون حرکت می‌کردن.
‫از زره‌پوشا برای محافظت از ‫دشمن استفاده کردیم.
‫هیا!
‫همین که به اولین تقاطع رسیدیم،
‫کاروان برای دفع دشمن وایستاد، ‫ولی مستقیم رفت جلو.
‫زره‌پوشا رفتن انگار می‌گفتن
‫«تیرا به شما نمی‌خوره، ولی به ما می‌خوره.» ‫و مارو ول کردن رفتن.
‫این نمونه‌ای بود
‫از شکست سریع بعضی نقشه‌ها.
‫برگشتم به همون خیابونی که دیروز توش بودم،
‫همون مسیر رو رفتم، که اشتباه بود،
‫و پشت ماشینایی که اومدنمونو لو می‌دادن.
‫یکی صدای ماشینو می‌شنوه، ‫از پنجره نگاه می‌کنه،
‫چندتا سرباز می‌بینه و تصمیم ‫می‌گیره بهشون تیر بزنه.
‫از اون موقعیتا بود که آدم می‌گه، ‫«این دیگه کی تموم میشه؟»
‫تو قلب جنگ بودم.
‫تفنگم یه لحظه هم خاموش نشد.
‫هر تیری که می‌زدیم،
‫هر سربازی ازشون که می‌زدیم،
‫شادی پیروزی‌مون بیشتر می‌شد.
‫از تقاطع رد شدیم.
‫من کنار دیوار راه می‌رفتم،
‫حس کردم یکی داره نزدیک میشه ‫و به پشتم می‌زنه
‫با چوب بیسبال.
‫شنیدم یکی گفت: «لعنتی!»
‫برگشتم، رندی رمالیا رو دیدم.
‫هیا!
‫گفت: «تیر خوردم.»
‫جلیقمو لمس کردم، فک کردم قراره ‫یه سوراخ خروجی تیر پیدا کنم.
‫هیچ سوراخی نبود.
‫بعد هر لحظه منتظر بودم ‫وقتی نفس می‌کشم صدای خس‌خس بشنوم.
‫امدادگر واحد از اون طرف داد زد: ‫«هی، خوبی؟»
‫بهش گفتم،
‫«آره، خوبم» ‫با اینکه نمی‌دونستم واقعاً خوبم یا نه.
‫ولی چیزی که مطمئن بودم ‫این بود که می‌تونم بدوام.
‫زخمی و سالم ‫باید راه می‌رفتن و می‌جنگیدن.
‫از مرگ راه برگشتی نیست.
‫اما زخمی، هنوز امید داره.
‫زخمی زنده‌ست!
‫اینجا تیر خوردم.
‫نشونت میدم.
‫یه سوراخ موند.
‫نه زخم مهمه نه درد، ‫چیز مهمی نیستن.
‫قسمت ما اینه که تیر بزنیم ‫یا بهمون تیر بزنن.
‫فرار کردنو ادامه دادیم.
‫بالاخره،
‫به ماشینایی که برای نجاتمون ‫فرستاده شده بودن رسیدیم.
‫یه نفر پرید و منو گرفت ‫و پرتم کرد تو یه هاموی.
‫و فوری حرکت کردن.
‫ما عملاً از آخرین کسایی بودیم ‫که از خیابون تخلیه شدیم.
‫ترسناک‌ترین لحظه‌های جنگ
‫وقتی بود که تو زره‌پوش بودیم.
‫عقب بودم و به هر کی ‫بهمون تیر می‌زد، تیر می‌زدم.
‫تو راه برگشت به پایگاه بودیم.
‫شهر وقتی داشتیم ‫ ازش درمی‌اومدیم خیلی فرق داشت
‫با چیزی که دیروز بود.
‫تنها چیزی که نسبت به روز قبل عوض شده بود
‫دید من بود.
‫اون روز حس کردم خیلی زشته.
‫آوار خونه‌م ریخت روم.
‫زیر آوار دفن شدم.
‫خون بالا آوردم.
‫دخترم افرا گفت،
‫«مامان، هیچی نمی‌بینم و چشمام خونریزی داره.
‫و داداشم جواب نمی‌ده.»
‫چشماش خونریزی داشت.
‫ازش پرسیدم: «نابینا شدی؟»
‫گفت: «آره»، کلی گریه کردم.
‫پرسیدم: «مردا کجان؟» گفتن همه مردن.
‫پسر بزرگم و بعدی و شوهرم، همه مردن.
‫چهار تای دیگه زخمی شدن.
‫از افرا پرسیدم: «بابام کجاست؟»
‫گفتن: «مرده.
‫آمریکایی‌ها کشتنش.»
‫گفت: «باید آمریکایی‌ها رو بکشن ‫و چشماشونم دربیارن.»
‫[۶:۲۰ صبح]
‫زود بیدار شدم.
‫ترسیده بودم برای جونم،
‫ولی لازم بود ‫برم به همون جایی که جنگ شده بود.
‫جنگ هنوز ادامه داره
‫یا منطقه امن شده؟
‫باید می‌فهمیدم.
‫[محل سقوط اولین هلیکوپتر]
‫از موتور پیاده شدم.
‫دوربینو برداشتم
‫و دکمه ضبطو زدم.
‫الله اکبر!
‫همه سعی کردن جلوی دوربین بیام و حرف بزنن...
‫درباره اتفاقایی که افتاده.
‫اونا خوشحال بودن!
‫الله اکبر!
‫روی هلیکوپتر خراب‌شده ‫بالا و پایین می‌پریدن از خوشحالی.
‫هلهله می‌کردن و می‌گفتن،
‫«ما آمریکایی‌ها رو شکست دادیم.»
‫لعنت به تو آمریکا!
‫اینجا رو نگاه کن.
‫اون‌جا دو تا مرد دیگه‌ست.
‫اینو می‌بینی؟ تیرای منو می‌بینی؟
‫لعنت به آمریکا!
‫گفتن: «ما بردیم.
‫ما بردیم و پیروز شدیم.»
‫آره.
‫اگه از رنجرز باشین، می‌زنیمتون!
‫گم شین آمریکایی‌ها، هیا!
‫وقتی داشتم فیلم می‌گرفتم،
‫شنیدم یه زن گفت،
‫«نگاه کن!»
‫وقتی نگاه کردم، فهمیدم
‫یه جنازه آمریکاییه.
‫یه سرباز آمریکایی.
‫از دیدن جنازه شوکه شدم.
‫خیلی عصبانی بودن
‫و گاهی رو جنازه پا می‌کوبیدن.
‫حرفی برای گفتن نبود.
‫می‌خواستم اونجا رو ترک کنم،
‫ولی وظیفه‌م مجبورم می‌کرد بمونم.
‫کاری که کردن درست نبود.
‫حتی اگه دشمن باشه، ‫باید به مرده احترام گذاشت.
‫هدفم
‫این بود که کل دنیا ببینه ‫تو صومالی چی داره می‌گذره.
‫صبح رفتم فرودگاه.
‫هر صبح یه هواپیما به نایروبی پرواز می‌کنه.
‫سه تا نوار فرستادم
‫که همون روز پخش شدن.
‫می‌دونستم اون فیلم‌ها ‫همه‌چیزو عوض می‌کنه!
‫[پایگاه گروه ضربت رنجرز]
‫بالاخره برگشتیم به پادگان.
‫وقتی داشتیم تجهیزاتمونو پیاده می‌کردیم، ‫یهو همه دویدن
‫به گوشه عقبی پادگان جایی که تلویزیون بود.
‫سلام و ممنون که مارو دنبال می‌کنید. ‫من آنجلا رابینسونم.
‫و من موریس جونزم.
‫هزینه مشارکت آمریکا
‫در عملیات امدادی صومالی ‫به شدت داره بالا میره.
‫حدود ۵۰ تا ۷۵ نفر جمع شده بودن.
‫رفتیم اونجا ببینیم خبر چیه.
‫هشدار می‌دیم
‫که این گزارش تصاویر خیلی دلخراشی داره.
‫تو تلویزیون دیدیم ‫یه سرباز آمریکایی رو تو خیابونا می‌کشیدن.
‫با طناب می‌کشیدنش ‫و وایمیستادن که روش پا بکوبن.
‫همه از چیزی که دیدن حالشون بد شد،
‫بعضیا به طرف تلویزیون داد زدن،
‫«این دیگه چیه!»
‫صحنه انگار از یه سیرک بود.
‫مغزم اصلاً نمی‌تونست اینو هضم کنه.
‫صومالیایی‌ها از خوشحالی بالا و پایین می‌پریدن ‫رو یکی از هلیکوپترهای آمریکایی خراب‌شده.
‫غم‌انگیزه که دنیا این تصاویرو ببینه،
‫و این آدما رو جنازه یه انسان جشن بگیرن.
‫چیزی که غصه رو بیشتر می‌کنه ‫ اینه که اون یکی از ما بود.
‫از آدمای ما بود.
‫این خیلی حال به‌هم‌زن بود.
‫و فکر کردم که شاید خانواده سربازا ‫این تصاویرو ببینن.
‫وقتی با گری ازدواج کردم،
‫نمی‌دونستم «واحد» یعنی چی.
‫فقط می‌دونستم یه جور نیروی ویژه‌ست، همین.
‫نمی‌ذاشتن همسران سربازها ‫از راز اون واحد چیزی بدونن.
‫قبل از اینکه بره صومالی،
‫نمی‌دونستم قراره جایی بره.
‫بهم نگفت کجا داره می‌ره
‫یا اینکه مأموریته چیه یا همچین چیزی.
‫فقط گفت باید بره سفر.
‫چند ماه بعد،
‫بهم خبر دادن که تو صومالی ‫حین انجام وظیفه گم شده.
‫سعی کردم صومالی رو تصور کنم.
‫عبارت «گم‌شده حین انجام وظیفه» ‫رو زمان جنگ ویتنام می‌شنیدیم.
‫نمی‌تونستم درکش کنم.
‫مغزم قبولش نمی‌کرد.
‫بعد تلویزیونو روشن کردم، ‫یه گزارش خبری پخش شد.
‫دیدم جنازه‌ها رو تو خیابونا می‌کشیدن.
‫نمی‌تونستم بفهمم
‫چطور آدما می‌تونن این‌قدر...
‫بی‌رحم باشن.
‫اون موقع که داشتم به تلویزیون نگاه می‌کردم،
‫دیگه...
‫مأموریتم شد که سعی کنم بشناسمش.
‫نمی‌فهمم چطور بعضیا رو ‫جزو گم‌شده‌ها حساب می‌کنن
‫اون موقع.
‫می‌دونستم کیا از کسایی که ‫ تو ماشینم بودن زنده موندن.
‫آدما رو گم کردیم؟ کجان؟
‫سؤالم این بود: «فلانی و فلانی کجان؟
‫فلانی کجاست؟»
‫«رفتن سراغ هدف.»
‫«خبری ازشون اومد؟»
‫«گریز مرده.»
‫«فهمیدم.»
‫«ایرل رو زخمی دیدم، حالش چطوره؟»
‫«نه، ایرل هم مرده.
‫فوری مُرد.
‫تیر به سرش خورد و همون‌جا مرد.» ‫نمی‌دونستم.
‫خیلیا تو بیمارستان بودن برای درمان.
‫حدود ۱۰۰ تا زخمی داشتیم.
‫دلم گرفت
‫چون اوضاع خیلی بدتر از ‫چیزی بود که فکر می‌کردم.
‫ماشینا پر از خون و شن ‫ و بوی مواد سفیدکننده بود.
‫و سوراخای تیر همه‌جا بود.
‫بعد شنیدم که تکه‌های آدما ‫تو کیسه‌های زباله دارن بهمون برمی‌گردن.
‫این آدمو عصبانی می‌کنه.
‫این باید آدمو عصبانی کنه ‫و باعث تعجب بشه که آدما همچین کاری می‌کنن.
‫عصبانی شدم.
‫فک کنم اون موقع نزدیک بود دیوونه بشیم.
‫تو پادگان،
‫اسرایی که تو مأموریت اصلی گرفتیمو جمع کردن.
‫اونا رو جمع کردن ‫و تو یه کانتینر حمل‌ونقل گذاشتن،
‫به جز یه اسیر مهم
‫که تو یه اتاق جدا گذاشتنش ‫و از من خواستن نگهبانیش کنم.
‫تصویرش با ریش سفید ‫و موهای سفیدش هنوز تو ذهنمه.
‫پیر بود
‫و لاغر.
‫زل زدم بهش.
‫عجیب‌ترین ملاقاتی بود ‫که می‌تونستم تصور کنم.
‫اون زبون منو بلد نبود و منم زبون اونو.
‫هر کدوم به اون یکی زل زده بودیم
‫و می‌دونستیم که از هم خوشمون نمیاد.
‫اون فکر می‌کرد قراره بکشمش
‫و منم فکر می‌کردم قراره بکشمش.
‫اولین چیزی که به ذهنم رسید ‫این بود که خنجر بزنم بهش.
‫این فکر ول کن نبود که خنجر بزنم بهش.
‫داشتم نقشه می‌کشیدم که چطور بکشمش.
‫از ته دل می‌خواستم بکشمش.
‫اون مرد تو اون اتاق اون روز خیلی شانس آورد
‫چون باید می‌کشتمش.
‫اخبارایی که بهمون رسید حالمونو به هم ریخت.
‫بعد شروع کردن به سرشماری گم‌شده‌ها،
‫معلوم شد گری و رندی و دورانت هستن.
‫همه‌مون فقط می‌خواستیم بدونیم
‫«هنوز زنده‌ن؟»
‫تو دفترم بودم،
‫داشتم چندتا کلیپ رو ویرایش می‌کردم.
‫یه مرد که می‌شناختمش ‫و با عیدید ارتباط داشت اومد دم در.
‫گفت: «احمد، یه سرباز آمریکایی داریم
‫زنده‌ست و اسیره.
‫میای باهام که ازش فیلم بگیری؟»
‫گفتم: «آره!»
‫رسانه‌های جهانی نمی‌تونن به اونجا برسن،
‫ولی من می‌تونم.
‫این کارو کردم.
‫دوربینو برداشتم و باهاش رفتم.
‫[۵:۳۰ عصر]
‫برای جونم می‌ترسیدم.
‫رفتیم تو خونه،
‫یه مرد سفیدپوست دیدم که نشسته بود،
‫و آثار ترس رو صورتش بود.
‫از کدوم ارتش؟
‫ارتش آمریکا.
‫- از رنجرزی؟ ‫- نه.
‫از رنجرز نیستم.
‫پیرهنش متمایل به سبز بود.
‫چشماش گشاد بود.
‫ستوان سوم مایک دورانت.
‫منو نشوندن
‫طوری که فشار رو کمرم کمتر بشه،
‫ولی درد هنوز آزارم می‌داد.
‫همراهم ازش بازجویی کرد.
‫اهل کجایی؟
‫ایالات متحده.
‫تو مخمصه بودم.
‫چی باید بگم؟
‫به هر سؤالی جواب بدم؟
‫بی‌فایده بود که بمیرم چون منکر اینم
‫که خلبان شاهین سیاهم.
‫من خلبان شاهین سیاهم.
‫«تو کدوم ارتش خدمت می‌کنی؟ ‫کجا به دنیا اومدی؟»
‫«ایالات متحده.»
‫معلوم بود که اون تیم داره سعی می‌کنه
‫منو وادار کنه چیزی بگم که ‫براشون سیاسی به نفعشون باشه.
‫سعی داشتن بازی‌م بدن
‫که چیزی بگم که نمی‌خوام بگم.
‫نظرت درباره این عملیات چیه؟
‫این عملیات...
‫گفتم،
‫«من یه سربازم که دستوراتو اجرا می‌کنم.»
‫بعد رفتن سراغ سؤال بعدی،
‫و هی سؤال کردن،
‫تا اینکه گفتن،
‫«آدمای بی‌گناهو می‌کشی؟»
‫واسه‌م معلوم بود چی می‌خوان بگم.
‫می‌خواستن بگم،
‫«آره، آمریکایی‌ها اینجان.
‫ما صومالیایی‌های بی‌گناهو می‌کشیم
‫و اومدیم این کشورو بگیریم.»
‫این درست نبود،
‫برای همین نمی‌خواستم بگم.
‫ولی چی باید می‌گفتم که از این مخمصه دربیام؟
‫کشتن آدمای بی‌گناه کار خوبی نیست.
‫وقتی آخرین کلمه رو گفتم،
‫دوربینو خاموش کردن و رفتن.
‫فقط می‌خواستم کارمو انجام بدم.
‫رسانه، می‌فهمی؟
‫ولی فیلم من کل دنیا رو عوض کرد.
‫عصر بخیر.
‫امشب جایی در صومالی، ‫یک سرباز آمریکایی
‫و شاید چندتا سرباز، گروگان گرفته شدن.
‫یه اسیر ترسیده و غرق خون
‫که گروگان‌گیراش ازش فیلم گرفتن ‫و دارن بازجوییش می‌کنن.
‫من خلبان شاهین سیاهم.
‫ما هشدار شدیدی صادر کردیم
‫که اگه بهشون آسیبی برسه،
‫ایالات متحده ‫اینو خیلی جدی می‌گیره،
‫و اقدام مناسبو انجام می‌ده.
‫یادمه مایکل رو دیدم
‫و اولین چیزی که به ذهنم رسید زنش بود...
‫و رنجی که داره می‌کشه.
‫اینو می‌گم که شاید به شوهرم برسه.
‫می‌خوام بدونه که من و جوی حالمون خوبه.
‫جوی منتظره تو برگردی تا راه رفتنو شروع کنه
‫چون می‌خواد باباش ‫اولین قدم‌هاشو ببینه.
‫مواظب خودت باش
‫و نگران ما نباش،
‫ما خوبیم.
‫و نگرانی شدیدی که داره بهش فشار میاره
‫درباره سرنوشتش و ضربه روحی
‫و رفتار اونا باهاش.
‫بعد به ذهنم رسید...
‫«اگه اون زنده‌ست، شاید گری هم زنده باشه.»
‫[۱۰ اکتبر]
‫تو خونه بودم، صدای یه ماشینو ‫شنیدم که بیرون وایستاد،
‫یادمه برگشتم،
‫دیدم دو تا مرد با لباس نظامی ازش پیاده شدن.
‫فهمیدم اومدن خبر مرگشو بهم بدن.
‫یادمه صورتمو سریع برگردوندم
‫انگار اگه اینو نادیده بگیرم،
‫واقعیتش نمی‌کنه و اتفاق نمی‌افته،
‫نمیشه.
‫باهام نشستن و یکیشون بهم گفت...
‫که جنازه گری رو پیدا کردن.
‫زدمش
‫چند بار زدم به سینش
‫و التماس می‌کردم که این خبر درست نباشه.
‫به مامانت نگاه کن و بگو سلام.
‫می‌خوای کرم رو به قلاب بندازی، ایان؟
‫آره.
‫عالیه.
‫پدر و پسر.
‫خوبه.
‫دوباره دارن میان.
‫چطور به یه بچه که تازه ‫شش سالش شده این خبر رو بدم؟
‫چطور همچین چیزی رو براش توضیح بدم؟
‫بکشش بالا، ایان!
‫زود باش، یه ماهی گرفتی!
‫عالیه، بیا مامانتو ببین!
‫عالیه!
‫یه مادر نمی‌تونه
‫کاری کنه که اون درد رو از بین ببره.
‫شاید چیزی که یه کم آرومم می‌کنه
‫اینه که مرگ گری ‫زندگی مایکل دورانت رو نجات داد.
‫وقتی فهمیدیم مایک زنده‌ست و اسیر شده،
‫تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که ‫«اگه قراره کاری کنیم،
‫گرفتن عیدید نیست، ‫بلکه نجات مایکل دورانته
‫به هر قیمتی که شده.»
‫شروع کردیم به پرسیدن
‫«آیا قراره این کارو بکنیم؟»
‫مردا آماده بودن که بپره تو ماشین
‫و برگردن به اونجا ‫و همه‌جا دنبالش بگردن.
‫ولی بهمون دستور دادن عقب‌نشینی کنیم
‫و هیچ کاری نکنیم.
‫عصر بخیر.
‫شایعاتی درباره پیشنهاد احتمالی ‫برای آتش‌بس در صومالی پخش شده.
‫به نظر می‌رسه که جنگ‌سالار محمد فرح عیدید ‫طرح صلح آمریکایی رو پذیرفته.
‫فرستاده ویژه آمریکا، رابرت اوکلی، ‫کل روزشو تو مقر سازمان ملل تو موگادیشو گذروند
‫برای پیدا کردن یه راه‌حل سیاسی ‫برای بحران صومالی.
‫منابع می‌گن اوکلی با رهبران ‫ قبیله محمد فرح عیدید ملاقات کرده
‫و این می‌تونه مقدمه‌ای برای یه توافق باشه
‫که طبق اون ایالات متحده ‫از تلاش برای دستگیری عیدید دست بکشه
‫در ازای آزادی ‫خلبان اسیر، مایکل دورانت.
‫[۱۴ اکتبر]
‫وقتی اون روز بیدار شدم،
‫یه جورایی حس کردم یه تکونی داره می‌خوره.
‫فضا یه جورایی فرق داشت.
‫بعد یه دکتر از صلیب سرخ اومد
‫و بهم مورفین تزریق کرد، اون موقع
‫شروع کردم به باور کردن
‫که توهم نزدم.
‫بعد منو رو برانکارد گذاشتن...
‫و بردنم بیرون تو خیابون، ‫دوربینا همه‌جا بودن.
‫منو تو قسمت عقب یه ماشین گذاشتن.
‫ماشین راه افتاد، نزدیک بود ازش لیز بخورم
‫چون خیلی تند می‌رفت.
‫ستوان سوم مایکل دورانت ‫بعد از ۱۱ روز اسارت آزاد شد.
‫خیلی از استخونای ‫این خلبان آمریکایی شکسته بود،
‫ولی گروه‌های صومالیایی ‫نتونستن اراده‌شو بشکنن.
‫بالاخره رسیدیم به مجتمع سازمان ملل.
‫امروز آزادی از همه‌چیز شیرین‌تره!
‫به سلامتی!
‫همین که وارد مجتمع شدیم
‫و چهره‌های آشنا رو دیدم،
‫مطمئن شدم که توهم نزدم، ‫و این واقعیته و نجات پیدا کردم.
‫خلبان هلیکوپتر نظامی مایکل دورانت ‫مثل یه قهرمان استقبال شد.
‫امشب، مایکل دورانت به خونه‌ش برمی‌گرده.
‫کلمات نمی‌تونن شکر ما رو بیان کنن ‫برای نعمت بازگشت ستوان دورانت
‫به خانوادش
‫و بهبودی از زخم‌هاش.
‫بعد تو واشنگتن توقف کردیم
‫جایی که مدال قلب ارغوانی بهم دادن.
‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم از دیدن
‫این همه آدم که اومده بودن ‫برای جشن گرفتن آزادی من.
‫خیلی احساس آرامش کردم وقتی فهمیدم
‫که اون سختی برای من و خانوادم تموم شده.
‫تنها سؤالی که هنوز اذیتم می‌کرد ‫این بود که «سرنوشت مأموریت چی شد؟»
‫ما بیکار نشسته بودیم، حدس می‌زدیم
‫بعد از این چی قراره بشه.
‫«حالا چی کار قراره کنیم؟
‫مأموریت دیگه‌ای هست؟»
‫اون موقع بهمون گفتن که رئیس‌جمهور کلینتون
‫مأموریتو لغو کرده.
‫لازمه که مأموریتمون در صومالی رو تموم کنیم،
‫ولی باید با قاطعیت ‫و ثابت‌قدم روی هدف باشیم.
‫بیل کلینتون تصمیم گرفت
‫نیروهای کشورشو از صومالی خارج کنه
‫و از ژنرال عیدید خواست آتش‌بس کنه.
‫نیروهای آمریکایی در صومالی ‫دارن چمدونا رو می‌بندن که برگردن خونه.
‫آخرین سربازای آمریکایی ‫امروز صومالی رو ترک کردن.
‫بعد از ۱۶ ماه از ورود به سواحل اون کشور،
‫یه هواپیما با ۱۲۰ سرباز آخر ‫به سمت دلاور پرواز کرد.
‫هر کی از ما که هنوز می‌تونست راه بره ‫نمی‌خواست بره.
‫ما می‌خواستیم بمونیم.
‫دوستام مردن و شما می‌خواین عقب‌نشینی کنیم.
‫این هدر دادن جوناست.
‫وقتمونو هدر دادیم و اون جونا رو هدر دادیم.
‫این عصبانیم کرد.
‫پر از خشم شدم.
‫دلم برای چیزی که برای ‫آدمامون پیش اومد می‌سوزه.
‫باید به جنگیدن ادامه می‌دادیم.
‫[دیوید دیمر، نیروهای رنجرز آمریکا]
‫ولی این کارو نکردیم، ‫چون مقامات حرف دیگه‌ای زدن،
‫و ما از تصمیمشون پیروی کردیم.
‫آره.
‫متأسفم.
‫این چیزیه که اذیتم می‌کنه،
‫عقب‌نشینی به این شکل،
‫ولی باید از گذشته عبور کنیم.
‫باید به جلو حرکت کنیم.
‫به جلو حرکت کنیم.
‫سوم اکتبر ۱۹۹۳، ‫۱۸ سرباز آمریکایی کشته شدند و ۸۴ نفر زخمی.
‫تعداد کشته‌های صومالیایی مورد اختلاف است
‫تخمین‌ها بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ کشته ‫به علاوه ۱۰۰۰ زخمی است
‫ایالات متحده که ادعای ابرقدرتی داره
‫باید شرمنده باشه
‫که توجه رو به از دست دادن ‫حدود ۲۰ سربازش جلب کرد
‫در حالی که تو سوم اکتبر ‫هر صومالیایی‌ای که می‌دیدن رو می‌کشتن.
‫سوم اکتبر برای آمریکایی‌ها ‫یه روز غم‌انگیزه،
‫ولی برای ما، یه لحظه تاریکه.
‫وقتی به اتفاقایی که افتاد فکر می‌کنم، ‫سرم درد می‌گیره.
‫این تو وجودم کینه ‫و خاطرات دردناک به جا گذاشت.
‫از دیدن آمریکایی‌ها متنفرم.
‫چیزایی که دیدم دلمو می‌شکنه.
‫این منو کاملاً تحت تأثیر قرار داد.
‫بعد از چیزایی که تو سوم اکتبر دیدم
‫و چهارم اکتبر...
‫چیزایی که با چشام و دوربینم ثبت کردم...
‫بعد از اون، دیگه به فیلم‌برداری برنگشتم.
‫وحشتایی که نمی‌تونستم تحمل کنم.
‫مرگ حقه، ولی از دست دادن بینایی دخترم ‫چیزیه که قلبمو پاره می‌کنه.
‫مرده‌ها می‌رن، ‫ولی هیچ‌چیز بدتر از نابینا شدن نیست.
‫وقتی افرا رو می‌بینم، اشکام سرازیر می‌شن.
‫اون این‌ور و اون‌ور می‌افته.
‫خدا رو شکر.
‫اون بچه بود.
‫بیا، بلندش کن!
‫این چه نوع ماهی‌ایه؟
‫پسر من، ایان، خیلی شبیه پدرش گریه.
‫مخصوصاً مهربونی تو چشاش.
‫یه روز بهم زنگ زد و گفت: «مامان،
‫می‌خوام به رنجرز ملحق شم.»
‫گفتم: «فکرشم می‌کردم.»
‫راه پدرشو رفت.
‫این برام سخت بود.
‫وقتی اولین بار ملحق شد،
‫خودمو دلداری می‌دادم که،
‫«نمی‌تونم دو بار داغدار شم.
‫نمی‌تونم.»
‫و اون...
‫چند بار از خطرای بزرگ جون سالم به در برد،
‫و باید باور کنم
‫که حتماً پدرش فرشته نگهبانشه.
‫یه بچه خوشگل بود.
‫گرد و خاک و دود ‫ناشی از موشکا و سقوط هلیکوپتر رو نفس کشید.
‫یه نوزاد نمی‌تونه اینو تحمل کنه.
‫خیلی مریض شد، فکر کردم می‌میره.
‫ولی خدا رو شکر، لطف خدا نجاتش داد ‫و حالا یه دختر جوون خوشگله.
‫«آمینه» اسم مادربزرگشه.
‫تو روز جنگ با رنجرز به دنیا اومد.
‫برای همین اسمشو گذاشتیم «آمینه رنجرز».
‫وقتی دیدم هیچ‌کس تو خونمون نیست، ترسیدم.
‫فکر کردم تنهام.
‫وقتی مامانمو دیدم، باورم نمی‌شد که خودشه.
‫بعد شناختمش و همدیگه رو بغل کردیم.
‫دلم آروم شد،
‫و از خوشحالی پر شدم وقتی مامانم اومد پیشم
‫و گفت همه حالشون خوبه.
‫برگشتن مامانم برای قلبم خیلی عزیز بود.
‫می‌خوان بجنگی، برای جنگیدن آموزش می‌بینیم،
‫ولی بهمون یاد نمی‌دن ‫چطور با اثراتش کنار بیایم.
‫و البته حالا هم بهم یاد ندادن ‫چطور با اثراتش کنار بیام.
‫اثراتش غیرطبیعیه و عادی نیست ‫و تا آخر عمر باهات می‌مونه.
‫خدا ما رو از کشتن منع کرده.
‫ولی من کشتم.
‫قاتل دیر به فکر آدما می‌افته،
‫و این چیزیه که قلبشو پاره می‌کنه.
‫بعد از اون چند بار به جاهای دیگه اعزام شدم،
‫ولی هیچ‌وقت
‫تو بقیه خدمتم
‫چیزایی مثل اونچه تو موگادیشو ‫سال ۱۹۹۳ دیدم ندیدم.
‫طی این سال‌ها با آدمایی برخورد کردم ‫که ادعا می‌کردن تو صومالی بودن،
‫ولی بعد از چند ثانیه حرف زدن باهاشون، ‫معلومم شد که امکان نداره اونجا بوده باشن،
‫حداقل با ما نبودن.
‫یه گروه کوچیک از آدما،
‫یه گروه خیلی کوچیک... تعداد کمی...
‫فقط تعداد کمی می‌تونن ‫درباره اون روز حرف بزنن.
‫اونجا برای اونا میدان جنگ بود، ‫ولی خونه من بود.
‫هدف و اولویت من
‫ثبت تاریخه
‫تا به بچه‌هامون نشون بدیم چی شد.
‫آمریکایی‌ها اومدن اینجا بجنگن،
‫و خودشون هم قربانیای جنگ شدن.
‫اونا هم.
‫باید خاطره اون اتفاقو کنار بذارم،
‫کی می‌دونه، شاید یه روز دیوونه شم.
‫نمی‌دونم، ولی من فقط ‫داشتم کارمو انجام می‌دادم.
‫دوست دارم اتفاقای اون روزو مرور کنم.
‫داشتم از دوستام دفاع می‌کردم.
‫یه خاطره شیرین و تلخه تو زندگیم.
‫یه چیزیه که بهش خیلی افتخار می‌کنم،
‫ولی یه کم غم هم توش هست.
‫و فهمیدم که تو زندگی چیزایی هست ‫که درست نمی‌شن،
‫ولی آدم یاد می‌گیره با واقعیت کنار بیاد.
‫سال ۱۹۹۵، محمد فرح عیدید ‫خودش را رئیس‌جمهور صومالی اعلام کرد
‫ولی قبایل مخالف، ریاستش را قبول نکردند
‫سال بعد، در درگیری با ‫رقبای سیاسی اش زخمی شد و مُرد
‫جنگ داخلی در صومالی تا امروز ادامه دارد
‫این مجموعه از خاطرات یک گروه ‫از آمریکایی‌ها و صومالیایی‌ها گرفته شده
‫خیلی از داستان‌ها هنوز ‫از هر دو طرف گفته نشده
‫و از نیروهای چندملیتی که ‫تحت رهبری سازمان ملل در صومالی بودن
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]