« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫.::: مترجم مرتضی راکی :::.
‫دیو، بگو ببینم سوم اکتبر ۱۹۹۳ چی شد؟
‫خیلی وقت پیش بود.
‫آره، خیلی وقته گذشته.
‫ولی هیچ روزی نیست
‫که یه چیزی منو یاد سومالی نندازه.
‫آمبولانس.
‫آره.
‫می‌تونم همه‌چیز اونجا رو تو ذهنم بیارم،
‫و چی سرم اومد.
‫ سوم اکتبر ۱۹۹۳،
‫نیروی ویژه آمریکا ‫یه حمله تو موگادیشو، سومالی ترتیب دادن.
‫به گروه باربر ۵۲ ، یه عالمه آدم دارن ‫ از جاده شمال به جنوب میان.
‫از جاده‌ای که شمال و جنوب رو ‫به هم وصل می‌کنه.
‫خودمو می‌بینم که دارم تیراندازی می‌کنم.
‫و یه سری بوها رو حس می‌کنم.
‫بوی باروت.
‫خون یه بوی خیلی خاص داره.
‫حمله برای دستگیر کردن سران شبه‌نظامیانی بود ‫که طرفدار رهبر شورشی های سومالی بودن.
‫ ژنرال محمد فرح عیدید
‫ما زیر آتیش سنگین سلاح‌های سبک هستیم.
‫فوری به کمک نیاز داریم.
‫ما وسط قلمرو دشمن بودیم،
‫هوا گرم بود، عرق از سر و رومون می‌ریخت، ‫ماسه به همه‌چیز می‌چسبید،
‫همه علیه ما بودن.
‫من فکر می‌کردم ما آدمای خوبیم،
‫ما که آمریکاییم،
‫این کارو نمی‌کنیم مگه درست باشه.
‫اتفاقات آن روز رسماً ‫به اسم نبرد موگادیشو شناخته می‌شود.
‫معلوم بود اون روز ‫یه روز معمولی نیست.
‫صدای ویز ویز گلوله‌ها رو می‌شنیدیم ‫و انفجار موشکای آرپی‌جی.
‫بعدش دروازه‌های جهنم باز شد.
‫دیدم موشک‌انداز داره اونا رو هدف می‌گیره.
‫ و به اسم سقوط شاهین سیاه معروف است.
‫یه هلیکوپتر شاهین سیاه ما سقوط کرد!
‫یه هلیکوپتر شاهین سیاه تو شهر سقوط کرد، ‫اسم رمز تماسش ۶۱ بود!
‫این خیلی مارو خوشحال کرد!
‫ بیلی!
‫ماموریت انسانی در سومالی ‫تبدیل به خشونت و مرگ شد.
‫سه تا هلیکوپتر آمریکایی ساقط شد.
‫۱۲ تا آمریکایی کشته شدن، ۷۸ نفرم زخمی.
‫هرجا نگاه می‌کردی، دشمن بود.
‫همه‌جا پر از هرج و مرج و آشوب بود.
‫این یکی از بدترین فجایع ‫میدون جنگ تو سال‌های اخیر بود.
‫تعداد تلفات سومالیایی‌ها ‫۳۱۲ کشته و ۸۱۴ زخمی تخمین زده شد.
‫اونا ما رو بمباران کردن و فامیلامو کشتن.
‫این خیلی مارو عصبانی کرد.
‫ما دنبال فرصت بودیم که تلافی کنیم.
‫گلوله‌ها همه‌چیز رو سوراخ سوراخ کردن، ‫همه‌جا نابود شد.
‫اونا شادی می‌کردن و می‌گفتن: ‫ما آمریکایی‌ها رو شکست دادیم.
‫بروید گمشید، آمریکایی‌ها، یالا!
‫یه گروه کوچیک آمریکایی داشتن ‫با یه شهر می‌جنگیدن.
‫ما گیر افتاده بودیم.
‫فکر کردم این دیگه ته خطه.
‫با خودم گفتم: ‫هیچ راهی برای زنده موندن نیست.
‫یا باید قتل عام بشیم،
‫یا تا وقتی از این شهر دربیایم باید بجنگیم.
‫ کا بادابیدا
[نجات یافتن از سقوط شاهین سیاه]
‫یکی از خاطرات بامزه‌ام
‫اینه که تو جنگ زخمی شدم ‫قبل اینکه به سن قانونی برای خوردن آبجو برسم.
‫اون قصه رو برام تعریف کن.
‫از کجا شروع کنم؟
‫یکشنبه، سوم اکتبر.
‫ موگادیشو، سومالی
‫یه روز تعطیل بود.
‫پایگاه گروه عملیاتی رنجرز ‫در فرودگاه موگادیشو
‫اون روز داشتم بازی ریسک می‌کردم.
‫یه بازی تخته‌ایه ‫که توش باید دنیا رو فتح کنی،
‫ما تو وقتای بیکاری اینو بازی می‌کردیم.
‫یه روز قشنگ بود،
‫آفتاب می‌درخشید ‫و نسیم خنکی از اقیانوس می‌اومد.
‫یهو به فکرم رسید
‫که تو اون مرحله از زندگیم ‫از روزای قشنگ لذت نمی‌بردم.
‫این فکر منو ترسوند.
‫با خودم گفتم، ‫ چرا امروز به این فکر افتادم؟
‫یهو یکی سرمون داد زد،
‫ هی رفقا، یه ماموریت داریم.
‫ماموریت اون روز ‫گرفتن یه افسر ارشد شبه‌نظامیا بود.
‫من حسابی ذوق کرده بودم.
‫- به پشتیبانی نیاز دارم. ‫- سوار هلیکوپترا شدیم.
‫و پرواز کردیم.
‫رو لبه نشستم
‫پاهام آویزون بود، واسه همین می‌تونستم خم شم
‫و جلوی هلیکوپتر رو ببینم.
‫بهمون گفتن: یک دقیقه تا حمله!
‫یک دقیقه تا حمله!
‫ سی ثانیه تا حمله!
‫بعد دستور حمله دادن.
‫قرار بود با طناب بیایم پایین ‫و کسایی که می‌خواستیمو دستگیر کنیم،
‫و تا موقع شام برگردیم پایگاه.
‫مطمئن بودم ما بهترین نیروی جنگی دنیا هستیم.
‫فکر می‌کردم هیچ‌کس نمی‌تونه مارو شکست بده.
‫ولی تو واقعیت...
‫ما فقط یه مشت بچه بودیم.
‫ ۱۹۹۰
‫یه جوون سرکش بودم.
‫عادت داشتم موتورسواری کنم
‫و ماشین برونم.
‫موهای بلند داشتم، ‫تیشرتای گروه‌های هوی‌متال می‌پوشیدم.
‫عاشق فیلم‌های جنگی بودم، ‫مثل رمبو: اولین خون.
‫ رمبو ، مردی که فشار ‫روش زیاد شد و منفجر شد.
‫از صخره پرید پایین، ‫دستش زخمی شد، خودش زخمشو دوخت.
‫دلم می‌خواست مثل اون بشم.
‫بچه که بودی خیلی جدی و وطن‌پرست بودی؟
‫نه، وقتمو با چیزای بی‌فایده تلف می‌کردم،
‫زیاد آبجو می‌خوردم و علف می‌کشیدم.
‫وای خدا!
‫دانشگاه به دردم نمی‌خورد،
‫حتی دبیرستانم همین‌طور.
‫اصلاً به درس و مشق اهمیت نمی‌دادم.
‫بعد عملیات طوفان صحرا شروع شد.
‫همه پر از شور و شوق شدن
‫و هجوم بردن برای سربازی.
‫دلم می‌خواست یه کار باارزش تو زندگیم بکنم.
‫ولی موندن تو جایی که بزرگ شده بودم
‫با آرزوهام جور درنمی‌اومد.
‫تو موسیقی موفق نشدم.
‫گروهت خوب می‌زد؟
‫نه.
‫واسه همین رفتم دفتر سربازگیری.
‫افسر اونجا یه نوار ویدئو گذاشت تو دستگاه.
‫ ارتش آمریکا تقدیم می‌کند
‫دیدم یه سری آدم دارن ‫یواشکی پشت خطوط دشمن می‌رن،
‫تو تاریکی شب نفوذ می‌کنن.
‫دیدم یه سری آدم رو قایق بادی‌ان،
‫با مسلسل و صورتهای رنگ‌شده.
‫از افسر سربازگیری پرسیدم،
‫ اینا کی‌ان؟
‫گفت: اینا رنجرزان.
‫ نیروی رنجرز
‫گفتم خیلی خفنن، منم می‌خوام.
‫نمی‌دونستم خودمو تو چی انداختم.
‫ برنامه شست‌وشوی مغزی رنجرز
‫ ریپ
‫موهای من تا کمرم بلند بود.
‫رفتم آرایشگاه، موهامو زدن، شدم سرباز.
‫فحش و توبیخ تمومی نداشت.
‫بله قربان!
‫گرما وحشتناک بود، ‫رطوبت از عقل آدم بیشتر بود.
‫ما هشت کیلومتر می‌دوییدیم ‫و بیست کیلومتر راه می‌رفتیم.
‫می‌خواستن راممون کنن.
‫برنامه شست‌وشوی مغزی رنجرز ‫اسمش رو خودش بود.
‫ با علم کامل به خطرات ‫شغلی که انتخاب کردم...
‫هر صبح عقیده رنجرز رو تکرار می‌کردیم.
‫ من داوطلبانه به رنجرز پیوستم...
‫با علم کامل به خطرات شغلم، ‫همیشه تلاش می‌کنم...
‫ ...برای حفظ عزت و افتخار هنگ رنجرز.
‫دقیق یادم نیست، ‫ولی فکر کنم یه چندتا کلمه رو عوض کردن.
‫من تو رویارویی با دشمنای وطنم قوی می‌مونم،
‫و تو میدون جنگ شکستشون می‌دم.
‫رنجرز هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شن.
‫و قسم می‌خورم که...
‫...رفقای کشته‌شد‌ه‌مو...
‫...دست دشمنا نذارم.
‫رنجرز همیشه پیشتازن!
‫ما خیلی متعصب بودیم.
‫شعارمون این بود: ‫ خدا، وطن، هنگ ۷۵ رنجرز.
‫ما نخبه‌ترینای ‫واحدهای پیاده‌نظام سبک دنیا بودیم.
‫همیشه آرزو داشتم بجنگم.
‫نمی‌خوام قشنگش کنم.
‫هرکی می‌ره گردان رنجرز، عاشق جنگیدنه.
‫واقعاً عاشقشه.
‫وگرنه چرا باید بهشون ملحق بشه؟
‫ ۳۱ جولای ۱۹۹۳
‫۳۱ جولای تولد ۲۱ سالگیم بود.
‫بیش از دو سال بود منتظر اعزام بودم،
‫و تمرینامون متوقف شده بود.
‫رئیس گروهبانای واحد اومد.
‫گفتم: رفقا، حالا دیگه جدی شده.
‫اون موقع بهمون گفتن
‫یه ماموریت صلح‌بانی سازمان ملل
‫به مشکل خورده و به کمک ما نیاز داره.
‫قرار شد مارو بفرستن سومالی.
‫گفتم: سومالی دیگه کدوم قبرستونیه؟
‫بذار یه کم تحقیق کنم.
‫ سومالی
‫تجهیزات نظامی دارن ‫سریع به سومالی می‌فرستن
‫تا نیروهای آمریکایی تو محل رو تقویت کنن.
‫کشور هنوز داره از آشوب ‫و جنگ داخلی رنج می‌بره.
‫ شهر موگادیشو
‫رئیس‌جمهور کلینتون اجازه داد ‫نیروهای بیشتری بفرستن
‫بعد از حمله‌های شدید ‫تو شهر ساحلی موگادیشو.
‫ ۲۶ اگوست ۱۹۹۳
‫ استقرار گروه عملیاتی رنجرز
‫استرس داشتم.
‫بهمون گفتن شاید مجبور بشیم ‫به‌صورت تاکتیکی از هواپیما پیاده شیم،
‫و ممکنه بهمون تیراندازی کنن یا خمپاره بزنن.
‫این سومین سفرم به موگادیشو بود.
‫می‌ترسم بهمون شلیک کنن.
‫از اینکه بهم تیر بزنن متنفرم.
‫یادتون نره این اولین اعزاممون
‫به یه جبهه جنگی واقعی بود.
‫ما با در نظر گرفتن بدترین سناریوها رفتیم.
‫نمی‌دونستم چی منتظرمونه.
‫اولین بار که پادگان رو دیدم،
‫با خودم گفتم: واقعاً قراره اینجا بمونیم؟
‫کبوترا توش لونه کرده بودن، موشام همین‌طور.
‫تو تختای تنگ و تنگ هم چپونده شده بودیم،
‫تقریباً چسبیده به هم.
‫شب اول،
‫وقتی رو تختامون نشسته بودیم،
‫از باند فرودگاه یه صدایی شنیدیم.
‫چند لحظه بعد فهمیدم چی به چیه.
‫خمپاره بود.
‫بعدش به سقف بالای سرمون نگاه کردیم.
‫یه سقف حلبی داغون بود و بس.
‫یادمه دراز کشیده بودم رو تخت و فکر می‌کردم،
‫آیا خمپاره سقفو سوراخ می‌کنه
‫و می‌خوره به کف بتنی و بعد منفجر می‌شه،
‫یا وقتی به سقف می‌خوره منفجر می‌شه ‫و تیکه‌هاش می‌ریزه رومون؟
‫این چند ساعت بعد از ‫رسیدنمون به موگادیشو بود.
‫انگار یه پیام برامون بود، ‫ به شهر جهنم خوش اومدید.
‫فردا صبح، ‫یه گزارش از اوضاع بهمون دادن.
‫ما از طرف سازمان ملل کمک می‌رسوندیم،
‫ولی سرکرده‌های جنگ اینا رو می‌دزدیدن،
‫و تو بازار سیاه می‌فروختن که پول دربیارن.
‫متهم اصلی محمد فرح عیدید بود.
‫اون رئیس قوی‌ترین قبیله بود.
‫ما سومالیایی‌ها باید ‫مشکلاتمونو خودمون بدون دخالت خارجی حل کنیم!
‫بهمون گفتن اون یه سرکرده جنگیه
‫و ۳۳۰,۰۰۰ نفر از مردم خودشو کشته.
‫ولی یه ارتش بزرگ از طرفدارای متعصب داشت.
‫آره، یه جنایتکار بود.
‫ سازمان ملل دیگه از دستش عاجز شده بود،
‫و کلی تلفات سنگین داده بود.
‫نیروهای عیدید مسئول بدترین حمله
‫به نیروهای صلح‌بانی سازمان ملل ‫در سی سال گذشته بودن.
‫دولت کلینتون دید دیگه ‫کاسه صبرش لبریز شده،
‫و ماموریت عوض شد.
‫دیگه یه ماموریت امدادی انسانی نبود.
‫اونا به یه دخالت قاطع‌تر نیاز داشتن، ‫و ما اومده بودیم که این نیازو برآورده کنیم.
‫این منو حسابی به وجد آورد.
‫ما اونجا نبودیم مگر برای جنگیدن.
‫یه گروه جوون بودن
‫که خیلی خیلی ذوق داشتن.
‫اعتماد به نفسشون تا آسمون بود.
‫نیروی رنجرز نخبه‌ترین نخبه‌ها بود.
‫ولی ما خط مقدم عملیات نبودیم،
‫یه واحد دیگه بود.
‫یه واحد خیلی محرمانه.
‫ واحد
‫بعضیا بهش می‌گفتن دی بویز.
‫ما بهش می‌گفتیم تیم منتخب.
‫یالا!
‫اسم واقعیش نیروی دلتا بود.
‫من یه جوون مغرور بودم که فکر می‌کردم ‫هیچ‌چیز نمی‌تونه جلومو بگیره.
‫دلم می‌خواست به بهترین واحد ملحق شم.
‫هیچ‌کس بهش نمی‌گفت نیروی دلتا ‫تا محرمانه بودنش حفظ شه.
‫کارای این واحد شامل نجات گروگان‌ها
‫و دستگیری یا کشتن سران مهم بود.
‫نسخه محدود کارتای بازی با عکس ‫ ۵۲ نفر از مهم‌ترین تحت تعقیبا
‫ما تو هر میدونی وارد می‌شیم،
‫میدونایی که بقیه از پسش برنمیان.
‫ذهنیت ما مثل ستاره‌ها ‫و بازیکناییه که هر روز قهرمان می‌شن.
‫ما فکر می‌کنیم بهترینیم ‫و هیچ‌کس نمی‌تونه مارو بشکنه.
‫فکر می‌کنیم بزرگ‌ترین جنگجویاییم.
‫شاید نگیم اونا دل آدمو پر از ترس می‌کنن.
‫دل منو پر از ترس کردن.
‫ولی حتماً دل آدمو پر از تحسین می‌کنن.
‫ماموریت اصلی واحد ‫کشتن یا دستگیری عیدید بود،
‫و کشتن یا گرفتن هرچقدر ‫از آدماش که می‌تونستیم.
‫استراتژیمون بیشتر وقتا ‫حمله‌های شبانه بود.
‫ما ابزارایی داشتیم که اونا نداشتن.
‫همیشه دستگاه‌های دید در شب داشتیم ‫که بهش می‌گفتیم ناد.
‫و هلیکوپترهای شاهین سیاه ‫و پرنده کوچک داشتیم.
‫با هلیکوپترا کل میدون جنگ رو زیر نظر داشتیم
‫و از آسمون روشون برتری داشتیم.
‫فکر می‌کردم عملیات ساده‌ست.
‫دشمنامون آموزش‌دیده نبودن،
‫شاکی‌ترینشون یه مسلسل ای‌کی ۴۷ کهنه داشت.
‫ما دست بالا رو داشتیم.
‫حسابی دلم می‌خواست بهشون حمله کنم.
‫ماموریت برای واحد بود، ‫ما فقط همراهشون بودیم.
‫اطلاعات جاسوسی گرفتیم ‫درباره محل احتمالی مخفیگاه عیدید.
‫یه مجتمع مسکونی بود.
‫واسه همین سوار هلیکوپترا شدیم.
‫ ۷ سپتامبر ۱۹۹۳
‫هلیکوپترهای لیتل‌برد و شاهین سیاه.
‫یه نیروی جدید تو منطقه پیداش شد.
‫ما به سرعت و غافلگیری وابسته بودیم.
‫همه تو کاروان همراه پر از ذوق بودن،
‫قلبشون تندتند می‌زد، شب شده بود.
‫می‌دونستیم قراره یه اتفاقی بیفته.
‫بالای هدف پرواز کردیم.
‫طنابای سریع رو تو هوا ول کردیم.
‫بدون اینکه بسته بشیم اومدیم پایین.
‫اصطکاک سرعتو کم می‌کرد
‫تا برسیم زمین، دستامونو می‌سوزوند.
‫بعدش تندتند دویدیم ‫دنبال آدمای شرور تحت تعقیب.
‫واحد رنجرز دور خونه رو نگهبانی می‌داد،
‫و واحد دیگه رفت تو خونه دنبال عیدید.
‫- منطقه رو محاصره کنین. ‫- فهمیدم.
‫محل امنه.
‫یه صدای تقه شنیدم.
‫فکر کردم قبلاً این صدا رو شنیدم، ‫ولی یادم نمی‌اومد چیه.
‫تا وقتی گلوله دوم از کنار سرم رد شد
‫فهمیدم دارن بهم شلیک می‌کنن.
‫ رنجرز فوری شلیک کردن.
‫مسلسلامون کالیبر ۵۰ بود.
‫پیاممون واضح بود: ‫اگه به یکی‌مون شلیک کنن
‫با یه آتیش سنگین جوابشونو می‌دیم.
‫قراری بود به مهاجم ‫شش تا نه تا رگبار شلیک کنیم،
‫ولی من حدود ۲۰ تا رگبار زدم،
‫چون استرس داشتم، اولین تجربم بود.
‫همزمان ترسناک و هیجان‌انگیز بود.
‫اون شب عیدید از دستمون در رفت.
‫با خودم گفتم: اوف، عیبی نداره.
‫کلی گلوله شلیک شد.
‫آنتِن چندتا از ماشینامونو از دست دادیم.
‫کلاه یکی از بچه‌ها تیر خورد.
‫کار اون‌قدرا که فکر می‌کردیم ساده نبود.
‫آتیش دوطرفه بود.
‫یکی با یه ای‌کی ۴۷ ‫می‌تونست روزتو خراب کنه.
‫این تازه شروعش بود.
‫فهمیدیم یه عده
‫کاملاً با بودن ما اونجا مخالفن.
‫واسه همین از خودم پرسیدم چرا.
‫چرا یکی باید بخواد با آمریکا دربیفته؟
‫خبر تو شهر پیچید.
‫یه هلیکوپتر اونجا سرباز پیاده کرد.
‫یه هلیکوپتر دیگه هم ‫کلی سرباز دیگه پیاده کرد.
‫همه فهمیدن
‫حتی بچه‌های کوچیک
‫که نیروی رنجرز آمریکایی اومده.
‫خیلی از سومالیایی‌ها می‌خواستن...
‫بفهمن چه خبره.
‫منم یکی از اونا بودم...
‫با یه دوربین.
‫ دهه ۸۰ قرن بیستم
‫۱۹ سالم بود ‫که اولین دوربینمو گرفتم.
‫حالا یه پیرمرد مو سفیدم، ولی اون موقع...
‫حسابی خوش‌تیپ بودم، کفشای قشنگ می‌پوشیدم
‫و تیشرتای تنگ تنم می‌کردم.
‫مهمونی‌ها رو عکاسی می‌کردم...
‫جشن‌ها...
‫عروسی‌ها و چیزای شبیه این.
‫روزای خوبی بود.
‫بعدش اوضاع زیر و رو شد.
‫ ۱۹۹۱
‫جنگ داخلی شروع شد.
‫همه تفنگ دستشون گرفتن...
‫حتی بچه‌ها.
‫یه بخش از موگادیشو ‫ زیر نظر علی مهدی بود،
‫بخش دیگه
‫زیر کنترل ژنرال عیدید بود.
‫من جنگجو نبودم ‫واسه همین سعی کردم از خطر دور بمونم.
‫ولی لازم بود اتفاقایی که ‫می‌افتاد رو ثبت کنم.
‫واسه همین شدم عکاس جنگی.
‫جنگ داخلی باعث قحطی شد.
‫غذا تو کل کشور غیبش زد.
‫یه نسل کامل بزرگ شد
‫و جز جنگ و گرسنگی چیزی از دنیا ندید.
‫من تو یه خانواده فقیر بزرگ شدم.
‫روزی سه وعده غذا نمی‌خوردیم.
‫ولی خوشحال بودم و همیشه بازی می‌کردم.
‫تو تیم هیچ دختری جز من نبود.
‫عاشق این بودم مثل پسرا بازی کنم.
‫اونا منو از توپ دور می‌کردن، ‫منم دنبالشون می‌کردم و خشن بازی می‌کردم،
‫بعدش دعوامون می‌شد.
‫یه صبح، حدود ساعت ۱۱،
‫چندتا از بچه‌های همسایه اومدن پیشمون،
‫با کلی آب‌نبات و شکلات،
‫پرسیدم اینا رو از کجا آوردین،
‫گفتن از سومالیایی‌ها نیست،
‫از یه سری مرد سفیدپوست تو ماشینن.
‫نمی‌دونستم یه ملتی ‫به اسم آمریکایی‌ها وجود داره.
‫ ۱۹۹۲
‫ عملیات بازگرداندن امید
‫۱,۸۰۰ سرباز نیروی دریایی ‫آمریکا آماده حرکت شدن
‫تا به گرسنه‌های سومالی کمک کنن.
‫و قرار است تلاش های ‫سازمان ملل را هدایت کنن.
‫ سازمان ملل
‫از بندر اومده بودن.
‫عینک آفتابی زده بودن.
‫انگار همه دار و ندارشونو ‫با خودشون آورده بودن.
‫آمریکایی‌ها حسابی تپل بودن.
‫مردم پرچم آمریکا رو بالا بردن.
‫خوشحال شدیم.
‫امید تو دلم زنده شد.
‫ ذرت آمریکایی
‫شاید یه چیزی بهتر بشه.
‫ولی فقط چند ماه طول کشید
‫تا همه‌چیز زیر و رو شه.
‫ می ۱۹۹۳
‫بچگیامون بهمون گفته بودن ‫ملت آمریکا متمدن و پیشرفته‌ان.
‫وقتی سازمان ملل اومد،
‫یه کار درست و حسابی پیششون گرفتم ‫که کلی پول بهم می‌رسوند.
‫راننده ماشینای جنگی و لوکس بودم.
‫و خرج ۲۲ نفر رو می‌دادم.
‫از پولی که از اون ماشین تو قحطی درمی‌آوردم ‫خرجشونو می‌دادم.
‫ولی کارمون تو موگادیشو ‫و اطرافش خیلی سخت بود.
‫بعضیا بودن که می‌خواستن جونمونو، ‫پولمونو و ماشینمونو بگیرن.
‫واسه همین مجبور شدیم اسلحه دستمون بگیریم ‫تا از خودمون دفاع کنیم.
‫یه روز با داداشم داشتم می‌رفتم فرودگاه.
‫آمریکایی‌ها وسط راه جلومونو گرفتن،
‫ماشینو گرو گذاشتن.
‫تفنگمونو، که فقط یه دونه بود، ‫گرفتن و پرسیدن: این تفنگ چیه؟
‫بهشون گفتیم ماشین مال یه سازمان ‫غیردولتیه و ما مسئول حفاظتشیم.
‫یکیشون گفت: شما از ارتش عیدیدین،
‫واسه همین سلاح دارین.
‫داداشم خواست دستشو طرفشون دراز کنه،
‫دستشو لگد زدن و با قنداق تفنگ زدنش.
‫تق تق!
‫بعد یکیشون دوید سمت پنجره کنار من ‫و بازش کرد.
‫بعد یه سیلی محکم بهم زد و منو انداخت زمین.
‫یه سرباز دیگه هم داداشمو ‫همین‌جوری انداخت زمین.
‫از سیلی که خوردم، دماغم و دهنم ورم کرد،
‫خون از دماغم راه افتاد.
‫من به هیچ‌کس آسیب نزدم، ‫نه ضربه زدم، نه چیزی.
‫ولی اونا منو اذیت کردن، زدنم و تحقیرم کردن.
‫ آمریکا داره همه‌چیزو به خطر می‌ندازه ‫با هدف گرفتن ژنرال عیدید.
‫این حمله‌ها
‫باعث میشه گروه‌های بزرگ ‫سومالیایی ازشون بدشون بیاد.
‫این یه تجاوز بین‌المللیه، ‫این یه اشغال استعماریه.
‫ساعت 12:16 بعدازظهر ‫6 ژوئن 1993
‫یه خشم عجیب راه افتاد ‫حتی بین کسایی که طرفدار عیدید نبودن.
‫فضا پر از تنشه.
‫همه از اتفاقایی که داره می‌افته ناراضین.
‫آمریکاییا دارن گلومونو فشار می‌دن،
‫می‌خوان خفمون کنن.
‫حس کردم یه اتفاق بد قراره بیفته.
‫ 12 جولای 1993
‫یه روز معمولی مثل بقیه روزا بود...
‫داشتم باتری‌ها رو شارژ می‌کردم ‫و عکسا رو ظاهر می‌کردم.
‫یهو یه سروصدا شنیدم.
‫رفتم بیرون، دیدم بین ‫ 10 تا 15 تا هلیکوپتر جنگیه.
‫حس کردم یه اتفاق گنده داره می‌افته.
‫برگشتم که دوربینمو بیارم.
‫رفتم جایی که حمله شده بود.
‫خونه‌ای رو دیدم که دارن بمبارونش می‌کنن.
‫حمله هوایی آمریکایی ‫به خونه رئیس دستگاه امنیتی عیدید
‫هلیکوپترا می‌رفتن و برمی‌گشتن،
‫بمب می‌نداختن و تیراندازی می‌کردن.
‫هلیکوپترای جنگی بودن.
‫قلبم تندتند می‌زد و ‫تو دلم می‌گفتم: برین گم‌شین.
‫فاصله‌م با مرگ خیلی کم بود.
‫ولی دوربین بهم می‌گفت باید اینجا بمونی
‫تا هرچی می‌تونی ثبت کنی.
‫دیدم زخمیا دارن از خونه میان بیرون.
‫مردم ریختن که بهشون کمک کنن، ‫یهو هلیکوپتر شروع کرد به تیراندازی.
‫و کشتن.
‫بمبارون تموم شد.
‫رفتم تو و اوضاع رو نگاه کردم.
‫همه‌جا پر از جنازه بود.
‫مردم داشتن آوارو برمی‌داشتن
‫تا زخمیا و کسایی که داشتن ‫ جون می‌دادن رو نجات بدن.
‫دیدم یه نفر جلوی چشمام داره جون می‌ده.
‫متوجه شدم
‫اونا آدمای مسن بودن!
‫جوون نبودن،
‫مسلح هم نبودن.
‫پیرمرد بودن.
‫پیرمردا...
‫بی‌سلاح بودن.
‫تو یه جلسه صلح‌آمیز دور هم جمع شده بودن.
‫هیچ دلیلی واسه این اتفاق نمی‌بینم.
‫هیچ دلیلی.
‫دلم به هم ریخت وقتی داشتم فیلم می‌گرفتم.
‫هر وقت اون فیلمو می‌بینم، ‫باز دلم به هم می‌ریزه.
‫همه مردم تو اون منطقه ‫همین‌جوری وایستاده بودن.
‫و بچه‌ها...
‫چهره‌شون پر از ناراحتی بود.
‫ آمریکابه بهونه کمک بهشون اومد ،
‫ولی داره اونا رو می‌کشه.
‫این واضحه.
‫در یک حمله جدید سازمان ملل ‫به یک مرکز فرماندهی یکی از سرکرده‌های جنگ سومالی،
‫هلیکوپترای جنگی سازمان ملل ‫اونجا رو با موشک و گلوله بستن.
‫هدف این بار هم عیدید بود.
‫و این بار هم تونست در بره.
‫اونجا 73 تا از بزرگان سومالی رو کشتن.
‫ما این عملیات رو به اسم ‫کمک‌های انسان‌دوستانه تو سومالی شروع کردیم.
‫ولی یه اشتباه فاجعه‌بار رخ داد.
‫مشکل کجاست؟ چی شد؟
‫یه حمله دقیق بود
‫که هدفش فشار آوردن به گروه عیدید بود.
‫من خودم اون اتفاقو از نزدیک دیدم.
‫همون روز تصمیم گرفتم تا وقتی زنده‌م،
‫آروم و قرار نگیرم.
‫با تمام وجودم با آمریکا می‌جنگم.
‫همون روز رفتیم و به عیدید پیوستیم.
‫ سپتامبر 1993
‫ سازمان ملل اعلام کرد ‫که مصممه عیدید رو دستگیر کنه.
‫اینجا تو خیابونای موگادیشو،
‫جایی که ژنرال عیدید هنوز کنترلشو داره،
‫مردم آمریکا رو شرور می‌دونن ‫و این سرکرده جنگ رو قهرمان.
‫با گذشت زمان و ادامه عملیات‌ها،
‫همه قبول دارن که ناامیدی پخش شده.
‫سربازا شش تا حمله کردن، سه‌تاش شکست خورد.
‫یه بار خونه رو اشتباه زدن، ‫یه بار دیگه هدفو اشتباه گرفتن،
‫و گاهی هم چند تا آدم شرور رو اسیر کردیم.
‫هر چی با سومالیایی‌ها سروکار داشتیم، ‫تنش بیشتر می‌شد.
‫هلیکوپترای بلک‌هاک رو می‌آوردیم ‫تا جمعیتو پراکنده کنیم
‫و نظم رو نگه داریم.
‫خلبان ها اصلاً براشون ‫مهم نبود چی داره می‌افته.
‫فقط می‌خواستن مردمو بترسونن.
‫یادمه یه بار نگاه کردم پایین،
‫یه زن سومالیایی رو دیدم ‫که داشت بهمون نگاه می‌کرد.
‫فکر کنم تو چشماش نفرت دیدم.
‫ما از آمریکاییا نمی‌ترسیم!
‫با همین تفنگ، هلیکوپتراشونو می‌زنم.
‫قبلاً با پرچم ازشون استقبال کردیم، ‫حالا با کفش!
‫انگار یه جرقه حتماً قراره ‫تو این فضای پرتنش روشن بشه
‫و کل اوضاع منفجر بشه.
‫نه به آمریکا!
‫ آمریکاییا، از سومالی گمشین بیرون!
‫ 2 اکتبر 1993
‫دوم اکتبر،
‫بهمون اجازه دادن به خانوادمون زنگ بزنیم.
‫نقشا رو بر اساس حروف الفبا تقسیم کردن، ‫نوبت من شب اول بود.
‫فضا بین رفیقم کیسی جویس ‫و خانوادش یه کم به‌هم‌ریخته بود،
‫بهم گفت: خیلی لازم دارم با خونم حرف بزنم،
‫می‌تونم نوبتتو بگیرم؟
‫گفتم: با کمال میل، نوبتتو بگیر.
‫بعد دیدمش که پر از خوشحالیه،
‫گفت: با زنم حرف زدم، ‫همه‌چیز درست شد،
‫اختلافمون حل شد.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫نمی‌تونم بهت بگم چقدر ازت ممنونم.
‫خوشحال شدم.
‫فکر کردم فردا شب، یعنی سوم اکتبر، ‫می‌تونم به خانوادم زنگ بزنم.
‫فردا شب، یعنی سوم اکتبر.
‫چای بیارین برامون.
‫ما جنگجویای قدیمی بودیم، ‫کلی جنگ دیده بودیم.
‫ماشینا رو آتیش زدیم، آدما رو کشتیم.
‫تو اون روزا، من و رفیقام
‫یه جای مخصوص داشتیم ‫که چای می‌خوردیم و قات می‌جویدیم.
‫ما جنگجویای کارکشته‌ای بودیم ‫با 20 سال تجربه.
‫با هلیکوپتر بمبارونمون کردن ‫و این حسابی عصبانیمون کرد.
‫ما اینو نشانه ضعفشون دیدیم.
‫فقط ترسوها و ضعیفا از راه دور حمله می‌کنن.
‫می‌خواستیم روبه‌رو باهاشون بجنگیم.
‫فکر کردیم چطور حالشونو بگیریم.
‫می‌خواستیم بهشون نشون بدیم ‫موگادیشو واقعاً چیه.
‫اینجا وطن منه.
‫اینجا نیویورک نیست.
‫ 3 اکتبر 1993
‫سوم اکتبر یه روز یکشنبه بود، ‫تعطیل بود.
‫والیبال بازی کردیم.
‫بعضیامون رفتیم ساحل.
‫اون روز داشتم بازی ریسک بازی می‌کردم،
‫روز قشنگی بود.
‫من و کیسی و جویس ‫رفتیم یه گشتی تو ساحل بزنیم،
‫تو آب شالاپ‌شالاپ کردیم و ول گشتیم.
‫یهو مجبور شدیم برگردیم به مقر.
‫یه چیزی شده بود.
‫ ساعت 1:30
‫ماموریت اون روز گرفتن یه افسر ارشد بود.
‫حسابی ذوق‌زده بودم.
‫ماموریت از گرفتن خود عیدید
‫عوض شد به گرفتن افسراي زیر دستش.
‫اونا دور هم جمع شده بودن.
‫یکیشون هدفمون بود.
‫دقیق بهمون گفتن کجا باید فرود بیایم.
‫[موگادیشو] ‫پایگاه گروه ضربت رنجرها
‫تو بازار بکارا که همه‌جور ‫سلاحی توش فروخته می‌شه،
‫تو قلب قلمرو دشمن،
‫ساختمان هدف قرار داشت.
‫کنار هتل المپیک بود.
‫ ساختمان هدف هتل [المپیک]
‫واحد قرار بود یه فرود سریع ‫با طناب رو پشت‌بوم ساختمون انجام بده.
‫نقشه این بود که یه عده رو ‫پشت‌بوم فرود بیارن،
‫یه عده هم رو زمین،
‫بعد هدفو محاصره کنن و سریع گورشونو گم کنن.
‫نقشه این نبود که تیم من ‫مستقیم بره سراغ هدف،
‫بلکه یه کم دورتر فرود بیایم ‫و بعد حمله کنیم.
‫وقتی اونا دارن ساختمونو می‌گردن،
‫ما دور و اطرافش موانع می‌ذاریم.
‫نقشه شامل یه فرود سریع ‫توسط رنجرها تو تقاطع‌ها بود.
‫می‌خواستیم راه ورود ‫و خروج به منطقه رو ببندیم.
‫یه کمین حسابی بود.
‫کاروان ماشینا باید بچه‌های واحد،
‫رنجرها و اسیرا رو به پایگاه برمی‌گردوند.
‫مامانم مثل همیشه رفته بود ‫ بازار که سبزی بفروشه.
‫من و داداشم تو راه مدرسه بودیم، ‫داشتیم شوخی می‌کردیم و همدیگه رو اذیت می‌کردیم.
‫بعد عصبانی شدم و تو راه باهاش دعوام شد.
‫من تو کاروان ماشینا بودم.
‫ کاروان زمینی
‫از بی‌سیم بهمون گفتن آماده حرکت بشیم.
‫همه شروع کردن سلاحاشونو آماده کنن.
‫مسلسلا آماده شد،
‫تفنگا آماده شد، خودمونم آماده حرکت شدیم.
‫و حرکت کردیم.
‫ هلیکوپترهای شاهین سیاه
‫سوار هلیکوپترا شدیم.
‫نه آب با خودمون آوردیم، ‫نه فشنگ اضافه، نه دوربین دید در شب.
‫ماموریت روز بود.
‫نیازی به این چیزا نبود،
‫چون چند ساعت قبل از شب برمی‌گشتیم.
‫طرفدارای ژنرال عیدید ‫مثل همیشه داشتن تظاهرات می‌کردن،
‫منم داشتم فیلم می‌گرفتم.
‫بعد دیدم مردم دارن سمت بکارا می‌دون.
‫رفتم ببینم چه خبره.
‫دیدم حدود هفت تا هلیکوپتر بلک‌هاک ‫دارن می‌رن سمت بکارا.
‫بهمون گفتن: حمله یک دقیقه دیگه!
‫دیر بیدار شدم و نمازمو خوندم.
‫همین‌جور که نشسته بودم، ‫یهو صدای جیغ و داد شنیدم، رفتم بیرون،
‫دیدم هلیکوپترا دارن دور می‌زنن.
‫برگشتم خونه،
‫ژاکتمو و تفنگمو برداشتم ‫و تند تند زدم بیرون.
‫ حمله 30 ثانیه دیگه!
‫معلم اومد، شاگردا شروع کردن آماده بشن ‫تا تکالیفشونو با صدای بلند بخونن.
‫یه حس قدرت بهم دست داد.
‫حتی فکر کردم هیچ‌کی نمی‌تونه منو شکست بده.
‫تفنگم پر و آماده بود.
‫بعد گفتن: حمله!
‫یا پیروزی یا مرگ.
‫ ساعت 3:40
‫اولین هلیکوپترا رسیدن ‫و کلی گرد و خاک تو فضا پخش کردن.
‫شن و ماسه پرت شد تو هوا.
‫دیگه تقریباً هیچی معلوم نبود.
‫بعد شروع کردیم ‫صدای ویز ویز گلوله‌ها رو شنیدن.
‫موشکای آرپی‌جی همه‌جا پخش بود.
‫ وای، این دیگه خیلی عجیبه.
‫گلوله‌ها و موشکای آرپی‌جی همه‌جا می‌اومد.
‫داشتیم به هدف نزدیک می‌شدیم
‫با هلیکوپترمون.
‫ [دیوید دیمر] ساختمان هدف
‫دیدیم یه سری دارن بهمون تیراندازی می‌کنن.
‫گفتم: بیاین از هلیکوپتر پیاده بشیم.
‫وگرنه راحت شکارمون می‌کنن.
‫می‌خواستیم پیاده بشیم.
‫- طنابایی که داشتیمو پرت کردیم. ‫- بیاین پایین، یالا!
‫دوستم شروع کرد به تیراندازی ‫به سربازایی که با طناب می‌اومدن پایین.
‫منم کنارش وایستادم ‫و شروع کردم به تیراندازی.
‫با طناب اومدم پایین.
‫وقتی رسیدم پایین، یه سربازو دیدم ‫رو زمین تو وضع افتضاحی بود.
‫کاملاً داغون شده بود.
‫یالا! نزدیک بیاین!
‫نتونست طنابو درست بگیره.
‫بیچاره از چشماش،
‫گوشاش و دماغش و همه‌جاش خون می‌اومد.
‫فهمیدم باید ازش محافظت کنم.
‫گلوله‌ها از هر طرف مثل بارون می‌بارید.
‫حس کردم بدجور زخمی شدم.
‫گفتم: لعنتی، تیر خوردم.
‫ولی گلوله تو پرچم رو سینه‌م گیر کرد.
‫همه‌چیز قاطی‌پاطی بود.
‫آرامشمو از دست ندادم.
‫همه‌جا پر از سر و صدا و گرد و خاک بود،
‫و صدای هلیکوپتر همه‌جا پیچیده بود.
‫با طناب اومدیم پایین.
‫و هلیکوپتر رفت.
‫تیمم فهمید که ما از هدف خیلی دوریم.
‫ساختمان هدف ‫[تام ساترلی]، هتل المپیک
‫ما بیرون محدوده رنجرها بودیم.
‫تنها بودیم.
‫با خودمون گفتیم حالا چیکار کنیم؟
‫درگیریا خیلی شدید بود.
‫از طرف سومالیایی‌ها گلوله می‌بارید...
‫و از هلیکوپترها...
‫و از آمریکاییای رو زمین.
‫مردم ریختن تو خیابون.
‫و جنگجویای بیشتری از پشت سرمون ‫می‌اومدن که بهمون کمک کنن.
‫بعد از اینکه اوضاعو نگاه کردیم،
‫خودمونو جمع و جور کردیم ‫و آروم آروم رفتیم سمت منطقه هدف.
‫دعا کردم رنجرها پرچمای آمریکایی رو ببینن
‫بین اون همه تفنگ و آدمای گنگی ‫که سمتشون می‌رفتن.
‫واسه همین باید خیلی مواظب می‌بودیم.
‫خدا رو شکر تیر نخوردیم.
‫از خط رنجرها رد شدیم ‫و رفتیم تو منطقه هدف.
‫کار تقریباً تموم شده بود.
‫ ساعت 4:00
‫ساختمان هدف، [تام]، [رندی]، ‫هتل المپیک
‫تو این مرحله از ماموریت،
‫واحد، ساختمان هدفو تخلیه کرده بود
‫و اسیرای دشمنو تو حیاط نگه داشته بود.
‫کاروان زمینی دیر کرد که بهمون برسه.
‫از چیزایی که می‌شنیدیم، دلیلشو فهمیدیم.
‫باید می‌جنگیدیم تا به ساختمان هدف برسیم.
‫هر جا دور و برمو نگاه می‌کردم،
‫می‌دیدم آدما دارن داد می‌زنن ‫که دستوراشونو برسونن.
‫ولی من هیچی نمی‌شنیدم
‫چون صدای گلوله‌ها ‫و انفجار موشکای آرپی‌جی
‫بدون وقفه ادامه داشت.
‫شدت آتیش دشمن ‫رو کاروان خیلی زیاد بود.
‫ولی با این حال، روحیه‌مون هنوز بالا بود.
‫هلیکوپترای لیتل برد و دو تا هلیکوپتر ‫بلک‌هاک بهمون پوشش هوایی می‌دادن.
‫هنوز حس می‌کردیم دست بالا رو داریم.
‫منم هی شوخی می‌کردم.
‫امشب شام چی داریم؟
‫دلم کیت‌کت می‌خواد.
‫تا جایی که می‌دونستیم، ‫ماموریت طبق نقشه پیش می‌رفت.
‫یه لحظه برگشتم پشت سرمو نگاه کردم،
‫هتل المپیک رو دیدم.
‫فهمیدم که تو محدوده ساختمان هدفیم.
‫رفتیم تو، اسیرا رو گرفتیم ‫و سوار ماشینا کردیم.
‫اوکی. درخواست تخلیه فوری همه رو دارم.
‫وقتی داشتیم منتظر می‌موندیم...
‫یهو اون اتفاق افتاد.
‫ ساعت 4:20
‫یادمه یه صدایی شنیدم.
‫از پشت سرم می‌اومد، ‫انگار درست بالای سرم بود.
‫یادمه سرمو بالا کردم،
‫دیدم دود سیاه از انفجار ‫یه موشک آرپی‌جی داره می‌ره بالا.
‫دود بعد از شلیک موشکو دیدم ‫که داره می‌ره بالا.
‫سرمو بالا کردم، ‫دیدم دود از هلیکوپتر داره می‌ره بالا،
‫دلم می‌خواست یه جایی سالم فرود بیاد.
‫بعد شروع کرد دور خودش چرخیدن و افتادن.
‫آروم آروم دور خودش می‌چرخید.
‫یهو دیدمش.
‫مثل یه صحنه تخیلی بود.
‫چرخشش تندتر شد، گفتم:
‫ باید همین حالا یه جایی فرود بیاد.
‫شروع کرد به چرخش مرگبار.
‫اون هلیکوپترو دیدم ‫که تو آسمون داره می‌چرخه.
‫یه هلیکوپترمون سقوط کرد! ‫یه بلک‌هاک زدن!
‫صدای برخوردش با زمین خیلی شدید بود.
‫محکم خورد به زمین،
‫و با یه ابر گنده از دود ‫و گرد و خاک متلاشی شد.
‫اون بلک‌هاک سقوط کرد.
‫اون موقع همه‌چیز عوض شد.
‫سقوط اون هلیکوپتر بهترین لحظه زندگیم بود.
‫یه هلیکوپترمون سقوط کرد! ‫یه بلک‌هاک زدن!
‫یه بلک‌هاک متلاشی شد، ‫اسم رمز تماسش سوپر 61 بود.
‫هی شماها!
‫با خودم گفتم: حالا چی؟ حالا چی می‌شه؟
‫می‌بینم چند تا نجات‌یافته دارن ‫از لاشه هلیکوپتر میان بیرون.
‫ماموریت حالا شده نجات دادن آدمامون.
‫زنده یا مرده، ‫باید اونا رو تخلیه کنیم.
‫اینجا خاک ماست.
‫اگه بخوای به یکی دست بزنی،
‫با دست و پاش باهات می‌جنگه.
‫ما آماده بودیم اونا رو بکشیم ‫یا خودمون کشته بشیم.
‫نجات اون خدمه
‫بستگی داشت به اینکه ما زودتر ‫از سومالیایی‌ها بهشون برسیم.
‫اوضاع خیلی سریع بدتر شد.
‫تـرجـمه از مـرتـضـی راکـی
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]