‫به دلیل تصاویر و موضوعات مطرح‌شده ‫این برنامه برای مخاطبان بزرگسال توصیه می‌شود
‫آنچه گذشت...
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫« هـنـر خـوشـی »
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫ترجمه از «امــیــررضــا» ‫ARZ_110_SUB@
‫برو ببینم
‫برو!
‫نباید وارد این خونه بشی
‫نه
‫توی اتاق من نه...
‫مرگ لئونورا رو حس می‌کردم ‫که توی سراسر خونه پرسه می‌زنه
‫فکر می‌کردم همراه خودم آوردمش
‫و همراه با لئونورا، ‫مُرده‌های دیگه هم اومده بودن
‫مُرده‌هایی که دیگه بهشون فکر نمی‌کردم
‫اونا رو احساس می‌کردم، ‫همه‌جا دنبالم می‌اومدن
‫مثل سایه‌ی خودم بودن
‫صبح بخیر، خانم. ‫خوب خوابیدید؟
‫- اجازه هست بیام داخل؟ ‫- بله
‫اینم از صبحانه‌تون. ‫یا به قول فرانسوی‌ها «اُپلا»
‫تخت‌تون رو مرتب کردید؟ ‫نیازی نیست، من اون کارها رو انجام میدم
‫بهش عادت کردم. ‫توی صومعه خودمون مرتب می‌کنیم
‫- سردتونه؟ آتیش رو روشن کنم؟ ‫- نه
‫کمک‌تون چمدون رو خالی کنم؟ ‫لیوان‌تون رو هم آوردید؟
‫نمی‌دونستم دارن می‌فرستنم کجا، پس...
‫- من نقره هستم ‫- مودستا
‫- اینجا بهتون صبحانه میدم ‫- اسم قشنگی داری
‫اسم واقعیم لوئیجاست، ‫اما شاهدخت بهم میگه نقره
‫چون خیلی حرف می‌زنم ‫و هیچوقت آروم نمی‌گیرم
‫- شاهدخت؟ ‫- آره، شاهدخت برندیفورتی
‫نمی‌شناسیدش؟ این خونه مال اونه
‫این خونه‌ی ویلاییشه
‫کاخ بزرگش توی کاتانیاست
‫متاسفانه، به‌خاطر شروع جنگ ‫مجبور شدیم بیایم اینجا
‫این برای شماست، ‫برای اینکه یاد بگیرید چطور رفتار کنید
‫اما شاهدخت گفت بهتون بگم ‫می‌تونید هر کاری دوست دارید بکنید
‫می‌تونید توی بوستان قدم بزنید
‫یا با آب داغ حموم کنید. ‫عالیه، حموم رو آماده می‌کنم!
‫و اگه بلدید پیانو بزنید،
‫یه پیانوی بزرگ توی ‫سالن موسیقی هست
‫و اجازه ندارید برید طبقه‌ی بالا
‫- رفتن به اونجا کاملاً ممنوعه ‫- در واقع دیشب شنیدم...
‫نزدیک بود مهم‌ترین مطلب رو یادم بره!
‫شاهدخت می‌خواد شما رو ببینه. ‫بعدازظهر به صرف چای شما رو می‌بینه
‫حتماً محترمانه باهاش صحبت کنید، ‫اما خیلی رسمی نباشه
‫شاهدخت اهل پیدمونت‌ـه. ‫در شمال ایتالیا. مادرش فرانسوی بود
‫از تشریفات خوشش نمیاد. ‫اگه اجازه بدید من برم
‫میرم که صبحونه‌تون رو بخورید. ‫اگه خوشتون اومد بهم بگید
‫- روز خوبی داشته باشی ‫- روز خوش
‫و چطوره؟
‫نمی‌دونم
‫حتماً خوشگله
‫حتماً یه چیزی دیدی
‫بهم بگو
‫بهت گفتم، مامان. ‫منم از دور دیدمش
‫بیا
‫خداروشکر شبیه بقیه‌ی هیولاهایی نیست ‫که توی صومعه‌مون هستن
‫اگه لباس‌هات رو نادیده بگیریم، ‫در کل ظاهر زیبایی داری
‫کاوالینا، باید بهم می‌گفتی ‫که خیلی عادیه
‫شاید خوشگل نباشه، اما عادی هست. ‫باید بهم می‌گفتی
‫اون بئاتریچ‌ـه، ‫به اسم کاوالینا هم شناخته میشه
‫بئاتریچ خواهر کوچیک‌تر لئونوراست، ‫مادر والای صومعه
‫- مادر لئونورا اینجا زندگی می‌کرده؟ ‫- آره، اینجا به دنیا اومد
‫دوست داشتم مدتی ‫پیش ما زندگی کنی
‫دوست داشتم دختری رو ببینم ‫که دخترم خیلی بهش وابسته شده بود
‫میشه لطفاً بگی اسمت چی بود؟
‫- مودستا ‫- وای، خدا، چه اسم وحشتناکی!
‫عجب صفت غم‌انگیزی ‫(مودستا: متواضع، فروتن)
‫ناراحت نشی، اما باید ‫اسمت رو عوض کنیم
‫- آره، باید عوضش کنیم ‫- اصلاً ناراحت نشدم
‫- بشین ‫- چای بریزم، شاهدخت؟
‫خب، آره، زمان چای خوردنه
‫خواهر کوستانزا چطوره؟
‫یا بهتره بگم مادر کوستانزا، ‫چون لئونورا مُرده
‫- هنوزم زشته؟ ‫- حالش خوبه. ممنون
‫منم اگه زشت بودم ‫حتماً راهبه می‌شدم
‫لئونورا رو زیاد می‌شناختی؟
‫بله، از ۹ سالگی که وارد صومعه شدم ‫اون رو دیدم
‫زمان زیادی کنار اون بودی؟
‫آره
‫اون شب پیشش بودی؟
‫نه، فقط موقع شام ‫توی سالن غذاخوری دیدمش
‫مادر لئونورا برای ‫همه‌مون آدم مهمی بود
‫اون همیشه...
‫به فکر بقیه بود، مثل یه قدیسه بود
‫ولی چطور اون اتفاق افتاده؟ ‫تونستید یه توضیحی براش پیدا کنید؟
‫خب...
‫لبه‌ی برج که خراب شد ‫خیلی داغون شده بود، شاهدخت
‫لئونورا نمی‌دونست؟
‫باغبون‌مون همیشه بهش می‌گفت ‫که اونجا باید تعمیر بشه
‫خیلی بهش گفت، خدایا...
‫اما اون لبه‌ی قدیمی خیلی زیبا بود،
‫و مادر لئونورا عاشق زیبایی بود
‫آره. توی خانواده‌ی ما ‫همه عاشق زیبایی هستن
‫قبل از اینکه بری، ‫باید مدارک رو امضا کنی
‫کدوم مدارک؟
‫سر دفتر وقتی اومد بهت میگه، ‫الان دیگه برو، خسته‌ام
‫وقتی جوون‌ها رو ‫تماشا می‌کنم خسته میشم
‫چون زشت نیستی،
‫اجازه داری روزهای بعد هم ‫باهامون چای بخوری
‫اشارات واضح بودن
‫- الان خوشحال شدی، کاوالینا؟ ‫- البته، مامان، خیلی خوشحال شدم
‫مشکوک بودن که من ‫مسئول مرگ لئونورا هستم
‫نمی‌دونم چه فکری راجع به ما می‌کنی. ‫چون خیلی آدم مومنی هستی...
‫حس می‌کردم چشم همه ‫به من دوخته شده
‫...وقتی کلیسای رها شده‌مون رو ببینی
‫باید بیش‌تر احتیاط می‌کردم
‫تا همین‌جاش هم مرتکب ‫اشتباه‌های زیادی شده بودم
‫راه فراری نداشتم
‫اصلاً فرار کنم برم کجا؟
‫اصلاً دوست نداشتم برگردم به صومعه
‫واقعاً می‌خوای راهبه بشی؟
‫احتیاط
‫فقط به یه صورت می‌تونستم ‫کاری کنم بهم مشکوک نباشن
‫اینکه ثابت می‌کردم ‫آدم مومن و معتقدی بودم
‫یه آدم با تقوا
‫داشتن یه رسالت الهی چطوره؟
‫چه حسی داره؟
‫مثل...
‫نغمه‌ی پرنده‌هاست
‫چقدر قشنگ
‫مامان میگه دختری مثل تو ‫بهتره اینطور شغلی داشته باشه
‫چون زندگی توی صومعه نسبت ‫به دنیای خارج از صومعه برات امن‌تره
‫احتیاط
‫این اتاق لئونوراست
‫نمی‌تونیم بریم داخل، ‫دارن آماده‌ش می‌کنن
‫برای چه کاری آماده‌ش می‌کنن؟
‫مامان دوست داره اتاق‌های آدم‌های مُرده ‫تمیز و مرتب باشن
‫آماده باشن برای وقتی که برمی‌گردن
‫کدوم آدم‌های مُرده؟
‫اینجا همه مُردن
‫فقط من و مامان زنده‌ایم
‫باید پرده رو بکشیم، ‫مهمون داره نگاه می‌کنه
‫البته خدمتکارها هم زنده‌ان
‫با اینکه ممنوعه، ‫اما اتاق‌ها رو نشونت میدم
‫لطفاً من رو ببخشید
‫این راز کوچولوی بین خودمونه
‫نباید به کسی بگی، ‫حتی به نقره هم نگو، اون یه جاسوسه
‫می‌تونم بیام داخل یا...
‫یا دوست داری تنها باشی ‫و تفکر کنی؟
‫تو یتیمی، درسته؟
‫آره
‫پس لئونورا برات مثل یه مادر بوده
‫یه جورایی، آره
‫حقیقت داره که مادرت ‫زنده‌زنده توی آتیش سوخته؟
‫ظاهراً اطلاعاتت راجع به من کامله
‫آره، حقیقت داره
‫نمی‌تونم قول بدم ‫که موقع شام می‌بینمت،
‫چون هر کی یه موقع غذا می‌خوره
‫و مامان وقتی عزاداره ‫هیچوقت شب‌ها از اتاقش بیرون نمیاد
‫فردا می‌بینمت پس
‫خداحافظ
‫هی، خیلی آدم آشغالی هستی
‫- چیه؟ ‫- بس کن
‫آفرین!
‫یا مادر مقدرس...
‫- بدو! ‫- سریع برو معذرت‌خواهی کن
‫بگو داشتیم مسخره‌بازی می‌کردیم
‫خانم...
‫خانم!
‫بمونید
‫دنبال چیزی می‌گشتید؟ ‫کمک می‌خواید؟
‫نه، فقط از طبقه‌ی بالا ‫صداهای عجیب‌وغریب می‌شنیدم
‫لازم نیست نگران باشید
‫می‌ذارم برید استراحت کنید، ‫حتماً خیلی خسته‌اید
‫اگه باعث میشه خیالتون راحت‌تر باشه...
‫در اتاقتون رو قفل کنید
‫خودت می‌بینی، همه توی مراسم ‫بانوی بخشنده‌ی نیکوکار حاضر میشن
‫خانواده‌های بیسکاری، گراوینا و سراواله
‫حتی دوک‌های تارگاجی
‫چقدر خسته‌کننده. ‫آدم‌های غیرقابل تحملی‌ان
‫از اینکه تصمیم گرفتم ‫بریم اونجا پشیمون شدم
‫خوش می‌گذره. تازه، ‫کیک‌های خوش‌مزه‌ای هم دارن
‫- اسمشون چی بود، مامان؟ ‫- کیک انگشتیِ... نمی‌دونم چی
‫توی صومعه چیکار می‌کنید؟
‫خب، مطالعه می‌کنیم...
‫سبزیجات پرورش می‌دیم...
‫گل‌دوزی می‌کنیم، موسیقی مطالعه می‌کنیم، ‫اما بیش‌تر دعا می‌خونیم
‫خیلی شبیه لئونورا هستی
‫طرز صحبت کردنت، رفتارت...
‫اصلاً انگار داری رفتار ‫اون رو تقلید می‌کنی
‫من هیچوقت ندیدمش. وقتی من ‫به دنیا اومدم اون توی صومعه بود
‫چی شده؟
‫معذرت می‌خوام، شاهدخت
‫می‌خوای عرقت رو خشک کنی؟
‫ممنون
‫تموم نشد؟ داریم ذوب می‌شیم
‫دیگه آخراشه
‫کاوالینا، بس کن! ‫شبیه یه کلاغ بی‌قرار شدی!
‫صاف بمون
‫سه تا کلاغ
‫شبیه سه تا کلاغیم
‫با لباس‌های سیاه... ‫سه تا پرنده‌ی بد شگون
‫سه تا کلاغ...
‫شاهدخت، می‌تونیم سوار بشیم ‫و سفرمون رو ادامه بدیم
‫نه. برمی‌گردیم خونه
‫دیگه دوست ندارم برم به بیانکاویلا
‫منصفانه نیست، گفتی باید بریم
‫- خب، نظرم عوض شده ‫- اما مامان...
‫حق ندارم حرف خودم رو عوض کنم؟
‫حق ندارم برم؟
‫از وقتی جنگ شروع شده ‫تا حالا هیچکس رو ندیدیم
‫مثل زندانی‌ها هستیم، ‫مثل راهبه‌های منزوی
‫- خب؟ ‫- خب، دیگه داریم می‌رسیم
‫- بیا مودستا رو ببریم دعا بخونه ‫- می‌تونه توی ویلا دعا بخونه
‫عبادتگاه قشنگی داریم. ‫هیچکس ازش استفاده نمی‌کنه، ولی مقدسه
‫حداقل یکی می‌تونه ازش استفاده کنه. ‫یالا، بجنبید، سریع سوار بشید
‫یالا! روکو!
‫- گفتم بجنبید! ‫- کلیسا... آخ!
‫می‌خواستم ببرمش کلیسا
‫- خودتون سوار نمی‌شید، شاهدخت؟ ‫- دارم سعی می‌کنم آروم بشم!
‫تو برو اون ماشین لامصب رو روشن کن!
‫خانم مودستا؟
‫با توجه به چیزی که دیشب دیدید، ‫نمی‌خوام که...
‫به کسی چیزی نمیگم. ‫اگه نگران این هستید
‫ممنون
‫نباید شغلم رو از دست بدم
‫تازه، موضوع جدی‌ای نیست. ‫فقط همدیگه رو شاد می‌کنیم...
‫نیاز نیست کارتون رو توضیح بدید
‫اسم دختره «مِینا»ست
‫قبل از شروع جنگ با شوهرش ‫توی سیرک کار می‌کرد
‫خیلی برای مردم جذاب بود، ‫«زن خالکوبی‌دار»
‫ولی شوهرش برای جنگ ‫به خدمت گرفته شد
‫و خودش هم تونست ‫اینجا مشغول به کار بشه
‫همه‌ی مردها به ارتش ملحق شدن
‫مردهای زیادی نموندن
‫اسمت... روکوئه، درسته؟
‫آره
‫تو چرا نرفتی جنگ؟
‫ریه‌هام خرابن
‫وقتی بچه بودم سل داشتم، ‫و متاسفانه طرد داشتم
‫متاسفم
‫از تاریکی می‌ترسی؟
‫اینم از این!
‫وقتی عمه آدلاید زنده بود ‫تعدادشون خیلی بیش‌تر بود
‫شبیه کلیسای جامع‌ان
‫اینجا کنار این همه ‫پرنده‌ی آوازخون می‌خوابید؟
‫وقتی لئونورا به صومعه رفت،
‫عمه آدلاید هم دیگه ‫دوست نداشت کسی رو ببینه
‫حتی من رو هم نمی‌دید. ‫من رو که می‌دید یاد لئونورا می‌افتاد
‫از مامان متنفر بود
‫می‌گفت تقصیر اون بوده ‫که لئونورا رفته
‫فقط از این موجودات مراقبت می‌کرد
‫بهم گفتن...
‫وقتی یکی از پرنده‌های مادر می‌مُرده...
‫و تخم‌هاش تنها می‌موندن...
‫عمه براشون مادری می‌کرده
‫این سالن مخصوص رقصه
‫خوبه، نه؟
‫وقتی خشک بشه بهت نشونش میدم
‫- ببخشید... ‫- چیزی نیست
‫خوبم. اصلاً زمین نخوردم
‫چی شده؟
‫قضیه‌ی اون لبخند اندوهگین چیه؟
‫متوجه شدی، نه؟
‫به همین دلیل مامان ‫بهم میگه کاوالینا، یعنی اسب کوچولو
‫دلت به حالم می‌سوزه؟
‫معلومه که نه
‫خیلی خوشگلی
‫ممنون
‫اگه جلوی مامان لنگ لنگان راه برم، ‫سرم داد می‌زنه
‫حق هم داره، هیچکس دوست نداره ‫به دختری که لنگ می‌زنه نگاه کنه
‫منم با احتیاط نقشم رو بازی کردم
‫اما نمی‌دونستم موثر هست یا نه
‫بیا بریم، می‌خوام ‫اتاق پذیرایی نیاکان رو نشونت بدم
‫همه چیز...
‫از جمله قدم‌های لرزانش...
‫بهم اطمینان می‌دادن که می‌تونم ‫اعتماد به نفس داشته باشم و لبخند بزنم
‫زیباییش من رو مسحور کرد
‫اما وقتی تنها بودم...
‫شک تمام وجودم رو می‌گرفت
‫اینکه بگیم خدا خلق‌شون کرده ‫یه جواب سرسریه
‫واسه‌ی اینکه زیبایی ‫پروانه‌ها رو توجیح کنیم
‫دایی جاکوبو همیشه اینطور می‌گفت
‫بجه‌ی موردعلاقه‌ی مامان بود. ‫خوشگل‌ترین عضو خانواده‌ی برندیفورتی بود
‫یه فیلسوف بود
‫مرتد بود
‫دایی جاکوبو دانشمند هم بود. ‫هواپیما طراحی می‌کرد
‫خلبان هم بود
‫ولی توی یه جنگ زخمی شد ‫و به صورت نیمه فلج برگشت
‫قبلاً هر روز بعدازظهر می‌اومدم اینجا
‫داستان‌های جنگ رو برام تعریف می‌کرد
‫گفت به لطف هواپیماها ‫جنگ به زودی تموم میشه
‫ولی جنگ یه چیز بی‌پایانه
‫خوابیدی؟
‫یا مریم مقدس، بازم تویی. ‫چیکار می‌کنی؟
‫بجنب، سالوو، هنوز توی خوابی؟
‫من؟ خودت چی پس؟
‫- صبح بخیر، خانم ‫- صبح بخیر
‫- از امروز دیگه عزاداری تموم شد ‫- به همین زودی؟
‫دستور شاهدخته
‫- یالا، بذار کمکت کنم ‫- ممنون
‫- این رو بگیر ‫- صبح بخیر
‫از اینجاش؟
‫خانم
‫اما...
‫- چطور ممکنه؟ ‫- تا حالا گرامافون ندیدی؟
‫- این دستگاه دیگه چیه؟ ‫- می‌خورتت
‫تا حالا گرامافون ندیده
‫چرا چرت میگی، کاوالینا، به نظرت ‫توی صومعه گرامافون دارن؟
‫به هر حال، وقتی می‌بینم ‫با اون لباس‌ها وارد اتاق میشی
‫مثل یه غروب زمستونی دلگیر میشم
‫تا وقتی که مهمون مایی، ‫باید تسلیم زیبایی بشی
‫این عادت مذهبی رو کنار بذار. ‫رنگ روشن بپوش
‫رنگ روشن می‌خوام! ‫نشاط می‌خوام. مودی!
‫اوه، بهت نگفته؟ ‫از این به بعد می‌خوام «مودی» صدات کنم
‫ورلن، بودلر، رَمبو. می‌شناسیشون؟
‫- شاعران نفرین‌شده ‫- متاسفم، شاهدخت
‫- مودی یعنی «نفرین‌شده» ‫- نفرین‌شده
‫ازش به بهترین معنای کلمه استفاده می‌کنم، ‫تازه مسئله‌ی آوا هم هست
‫مودی، مودستا...
‫باید این شاعرها رو بشناسم؟
‫البته. بیا بریم توی کتاب‌خونه، ‫چند تا کتاب بهت قرض میدم
‫اون خوندن بلد نیست، ‫اما من بلدم پیانو بزنم
‫اینم از این
‫- خوبه ‫- قشنگه
‫دکمه‌هاش زیادن
‫برو روی صندلی
‫خیلی قشنگه
‫حالا این...
‫خیلی تنگه، باید درست بشه
‫- داری گریه می‌کنی؟ ‫- نه، فقط چند روز باید این رو بپوشید
‫فقط برای راضی کردن بانو گایا. ‫لباس می‌مونه همون‌جا. فرار نمی‌کنه
‫تو آینه خودت رو ببین، ‫خیلی دل‌ربا شدی
‫این لباس خیلی برات احمقانه‌ست؟
‫قشنگه. ازش خوشتون میاد؟
‫می‌بینی؟
‫- مراقب باشی نیُفتی ‫- چیکار می‌کنید؟
‫ببین، حتماً می‌افته
‫«یک مو از تنش، یک رشته از چهره‌اش
‫در بیت آخر،
‫ورلن میگه وجدزدگی ‫مسیحیان گذشته رو تجربه می‌کنه»
‫داره با عشق زندگیش رَمبو ‫توی اروپا سفر می‌کنه
‫- یه جور ماه عسل... ‫- شاهدخت، روزنامه رو آوردن
‫- و همچنین می‌تونیم... ‫- همچنین امروز...
‫شمع و روغن چراغ هم برامون میارن،
‫اما پول زیادی برامون باقی نمونده
‫خیلی‌خب، آنتونیو، الان نه. ‫دارم با مودی حرف می‌زنم
‫- یالا، برو ‫- البته، شاهدخت
‫در واقع، نه، آنتونیو، بیا. ‫نقش «پوپی» رو بازی کن
‫- اما... ‫- یالا
‫پالادین اورلاندو! من اینجام!
‫ازت می‌خوام شمشیر وحشتناک من ‫و قدرتش رو امتحان کنی!
‫به افتخار خودمون! به سمت سلاح‌ها!
‫- ممنون، شاهدخت ‫- دیگه برو
‫برو!
‫آنتونیوی بیچاره
‫خیلی وقته داره پول‌های من رو می‌دزده
‫امیدوارم حداقل ازشون ‫خوب استفاده کنه
‫به هر حال اینجا همه ‫پول‌های من رو می‌دزدن
‫اما اشکالی نداره،
‫اگه برای خوش گذروندن ‫باید اون بها رو بپردازم، مشکلی نیست
‫«با صدای غم‌انگیز آوازِ ویولن‌های پاییز
‫قلب من...»
‫من می‌تونم مدیریتشون کنم
‫توی صومعه حسابداری یاد گرفتم
‫اگه بهم اجازه بدید، می‌تونم هزینه‌هایی ‫که آنتونیو ذکر کرد رو بررسی کنم
‫چقدر مفید
‫بچرخ، با لطافت. بچرخ. بچرخ
‫متکبرانه‌تر. بالاتر
‫صاف بمون. خم نشو
‫به آرومی بچرخ
‫همینطوری. با لطافت. بچرخ. بچرخ
‫خیلی خوبه. یه بار دیگه
‫محض رضای خدا!
‫معذرت می‌خوام، مودستا...
‫نمی...
‫ببخشید
‫- ببخشید، نمی‌خواستم مزاحم بشم ‫- نه، مشکلی نیست. مشغول دعا خوندن نبودم
‫به هر حال، وقتی برگردم به صومعه، ‫از صبح تا شب دعا می‌خونم
‫- ببخشید ‫- نه
‫دیگه کسی رو ندارم
‫صومعه تنها خونه‌ایه که دارم
‫ما مثل اونا نمی‌تونیم ‫سرنوشتمون رو انتخاب کنیم
‫دیگران سرنوشت من رو رقم می‌زنن
‫من رو فرستادن وسط جنگ
‫وقتی توی سنگر بودیم ‫و بارون می‌اومد
‫چندین هفته توی آب زندگی می‌کردیم
‫وقتی کفش‌هامون رو درمی‌آوردیم، ‫پوست پامون هم درمی‌اومد
‫اگه فرار نمی‌کردم، تا الان مُرده بودم
‫سرباز فراری هستی؟
‫بقیه‌ی سربازها هم مثل من فقیر بودن
‫اهل فریولی و ساردینیا و اینجور جاها بودن... ‫اصلاً حرف‌هاشون رو نمی‌فهمیدم
‫و من باید برای ایتالیا می‌مُردم؟
‫به مدت چندین ماه توی ‫سولفاتارا قایم شده بودم
‫اگه پیدات می‌کردن چی میشد؟
‫می‌کُشتنم
‫وقتی سرباز فراری پیدا میشه ‫هم‌رزم‌های خودش بهش شلیک می‌کنن
‫حرومزاده‌ها. ببخشید که بی‌ادبی می‌کنم
‫فقط فکر کردن بهش ‫باعث میشه عصبانی بشم
‫پس اینکه ریه‌هات خرابن حقیقت نداره
‫نه
‫اینجا هیچکس نمی‌دونه ‫که من سرباز فراری‌ام
‫حتی نمی‌دونم چرا دارم به تو میگم...
‫حس می‌کنم می‌تونم بهت اعتماد کنم. ‫معذرت می‌خوام که اینقدر راحت باهات حرف می‌زنم
‫معلومه که می‌تونی بهم اعتماد کنی
‫نه، نه. کافیه
‫منم می‌خوام یه رازی رو بهت بگم
‫هیچوقت رسالت الهی‌ای نداشتم
‫وقتی دعا می‌کنم، ‫کسی رو خطاب نمی‌کنم
‫می‌تونی مودستا صدام کنی
‫خیلی‌خب؟
‫خانم مودستا، همه‌جا رو دنبالتون گشتم
‫شاهدخت باهاتون کار داره، ‫توی اتاق مطالعه منتظره
‫خانم گایا...
‫وقتش رسیده دوباره سوار اسب بشی
‫- اما دیگه ضعیف و بی‌حال شدم ‫- الکی میگی
‫فقط تو می‌تونی من رو شکست بدی. ‫باز هم باید اسب‌سواری کنی
‫کارمین، اون...
‫همون دختریه که گفتم، ‫اسمش مودستاست، اما...
‫من ترجیح میدم مودی صداش کنم
‫صبح بخیر
‫- صبح بخیر ‫- کارمین از بچگی بخشی از خانواده‌ی ما بوده
‫اون اینجا رو مدیریت می‌کنه
‫کشاورزی، کارگرها، حیوانات...
‫خیلی از زمین‌هامون رو هم اجاره میده
‫مدیریت کردن همه‌شون برام سخت بود
‫- اما هنوزم مال خودتن ‫- آره، باشه
‫مال خودتن
‫به هر حال، سردفتر موسومچی ‫الان می‌رسه،
‫و می‌تونی اون مدارکی ‫که گفتم رو امضا کنی
‫- قبل از اینکه بری ‫- واقعاً؟
‫- دو روز دیگه ‫- کسی بهم نگفته بود...
‫خب، الان دارم بهت میگم
‫یا باید یه پیغام برات می‌فرستادم؟
‫کارمین، برو ببین گائتانو نرسیده
‫ممکنه پایین منتظر مونده باشه
‫بشین
‫نمی‌دونم به مرگ لئونورا فکر نکنم
‫حقیقت رو بهم بگو
‫داشت عذاب می‌کشید؟
‫تو باهاش صمیمی بودی. ‫نظرت چیه؟
‫از زندگی راضی نبود؟
‫کارش از روی ناامیدی بود؟
‫شاهدخت، فکر می‌کنید...
‫اون...
‫نه
‫نه، نباید... ‫نباید اونطور فکری بکنید. به خدا
‫لئونورا توی صومعه به آرامش رسیده بود. ‫زندگیش سرشار از خوشی بود
‫فقط یه حادثه‌ی وحشتناک بود
‫لبه‌ی برج خراب شده بود. ‫باید عوضش می‌کردن
‫چندین بار بهش گفته بودیم
‫حرف‌هات بهم آرامش میدن
‫وزن سنگینی از روی ‫قلبم برداشته شد
‫اومدن
‫خب، بیاید مدارک رو امضا کنیم، یالا
‫- صبح بخیر، شاهدخت ‫- صبح بخیر، همیشه دیر میایی
‫- یک ساعت پیش رسیدم ‫- بشین. بفرما
‫- ممنون ‫- یالا، کارمین
‫خب...
‫مودستا...
‫- اِسپاتارو ‫- اِسپاتارو
‫متولد ۱ ژانویه‌ی سال ۱۹۰۰
‫روز اول قرن جدید به دنیا اومدی. ‫دختره‌ی خوش‌شانس
‫یالا. امضا کن
‫منطقه ذکر شده، کیانا دل بووه
‫اما شهر و آدرس دائمی نوشته نشده
‫آدرس صومعه رو بنویس. ‫قراره اونجا زندگی کنه
‫«در حضور شاهدخت گایا برندیفورتی
‫مودستای مذکور...»
‫تا من می‌خونم تو هم ‫لطفاً اینجا رو امضا کن
‫«برای تضمین داشتن آینده‌ای امن‌تر،
‫مادر لئونورا برندیفورتیِ فوت‌شده‌ی عزیز
‫برات یه مستمری ‫سالانه‌ی ۱۸۰۰ لیری تعیین کرده»
‫خب...
‫- تا آخر عمر؟ ‫- آره
‫اما اگه زندگی مذهبیت رو کنار بذاری ‫و بری سراغ لذت‌های دنیوی،
‫مستمریت قطع میشه
‫- اما اون اتفاق نمی‌افته. برو ‫- لطفاً اینجا رو هم امضا کن
‫- خب، هنوزم حضور من نیازه؟ ‫- آره، شاهدخت، اما بعداً میام پیشتون
‫پس من برم، ‫چون حوصله‌م داره سر میره
‫شاهدخت
‫اون وسیله چی بود؟ ‫همون کشتی هوایی آلمانی؟
‫توی روزنامه‌ها نوشته بودن. ‫اون همه بمبارون وحشتناک
‫آشوب به پا شده بود. ‫همه ترسیده بودن
‫یه آشوب الکی
‫حتی به اهداف هم اصابت نکردن
‫پس منم رفتم به کاتانیا
‫و شروع کردم به تدریس رقص باله ‫به دخترهای بارونِ ویلاجویوزا
‫- محض رضای خدا ‫- بیچاره‌ها، شاهدخت...
‫چقدر ناامیدکننده. ‫اونا چاق و کوتاهن...
‫- پاهای کوتاهی دارن... ‫- شاهدخت، شبیه ۲ تا اردکن
‫حتی مادرشون هم شبیه یه گاوه. ‫همیشه همینطور بوده
‫در عوض بئاتریچ خیلی ‫با لطافت قدم برمی‌داره
‫- یه ویژگی خاص داره... چی می‌گفتن؟ ‫- نگرش
‫نگرش! دقیقاً!
‫ماتیلدار، چرا یه‌کم سرگرم‌مون نمی‌کنی؟
‫استاد، باید آواز خوندنش رو ‫بشنوید. برعکس منه
‫واقعاً؟ بخون، بخون، دختر کوچولو
‫- مامان، اجازه هست؟ ‫- البته، عزیزم
‫خیلی‌خب
‫اگه شروع کنه به آواز خوندن، ‫دیگه دست برنمی‌داره
‫صداش شبیه صدای یه بلبله
‫کاوالینا، صبر کن!
‫مشکلت چیه؟
‫پس داری میری؟
‫علیاحضرت...
‫با احترام
‫- اون کیه؟ ‫- «پیترو»ئه
‫تنها کسیه که اجازه داره ‫بره طبقه‌ی بالا
‫میشه بدونم طبقه‌ی بالا چه خبره؟
‫یه چیزی اون بالا زندگی می‌کنه
‫پیترو باهاش سروکله می‌زنه. ‫فقط اون می‌تونه، چون بزرگ و قویه
‫- اسم اون «چیز» چیه؟ ‫- نمی‌دونم
‫تا حالا ندیدمش
‫می‌خوام برم توی اتاقم
‫شب بخیر
‫مودستا!
‫صبح بخیر
‫- روز زیباییه، نه؟ ‫- آره
‫محل اقامت من اینجاست. ‫اینجا زندگی می‌کنم
‫داشتم به اون ماجرا فکر می‌کردم... ‫اون روز...
‫به حرف‌هامون فکر می‌کردم
‫هر دوتامون توی زندگی زجر کشیدیم
‫زندگی خیلی بهمون سخت گذشته
‫اما مهربونیت ‫و طرز اعتماد کردنت بهم...
‫باعث خوشحالیم شد
‫احتمالاً درست فکر می‌کنم ‫که تو هم از من بدت نمیاد...
‫باید اعتراف کنم که از همون روز اولی ‫که دیدمت، خیلی بهت علاقه‌مند شدم
‫- روکو، من نمی... ‫- صبر کن
‫گفتی نمی‌خوای برگردی ‫به صومعه، درسته؟
‫گفتی رسالت الهی نداری. پس بمون
‫حاضرم باهات ازدواج کنم
‫اگه قبول کنی، به شاهدخت میگم ‫که عاشق همدیگه شدیم...
‫چون خوندن و نوشتن بلدی ‫می‌تونی توی دفتر حسابداری کار کنی
‫- آدم‌های زیادی بلد نیستن... ‫- آره، ولی آروم باش
‫روکو، نمی‌دونم چی بگم
‫تا همین چند هفته پیش ‫داشتم توی صومعه زندگی می‌کردم
‫و باید برگردم
‫حاضرم باهات ازدواج کنم
‫اما درک می‌کنم
‫و لازم نیست الان جوابم رو بدی
‫به هر حال، نترس، عاشق شدن ‫یعنی به هم علاقه داشتن
‫باهاش ازدواج کنم؟
‫این راه موندن توی ویلا بود؟
‫اما اگه به صومعه برنگردم، ‫ارثیه رو از دست میدم
‫مستمری سالانه‌ی لئونورا یه هدیه نبود
‫یه تله بود
‫- صبح بخیر، شاهدخت ‫- صبح بخیر، مودی
‫ممنون. این رو هم خوندم
‫- کتاب‌خون مشتاقی هستی، مودی ‫- آره
‫اگه اشکالی نداره، دوست دارم ‫کتاب اون یکی شاعر رو هم بخونم
‫با... باد... «بادلار»؟
‫بودلر
‫بودلر...
‫البته. بهت قرض می‌دمش. بیا
‫بجنب
‫اینجاست، توی مخفی‌گاهم. ‫بیا داخل
‫بهت می‌دمش، اما...
‫نمی‌خوام اون راهبه‌های خداترس ‫که توی صومعه‌ان، پیداش کنن
‫ممنون
‫ناراحتم که قراره بری
‫اینجا همه خیلی حوصله سر برن
‫دختر ساکتی هستی، اما جالبی
‫خوب گوش دادن رو بلدی
‫وقتی سنت میره بالا ‫تنهایی خیلی وحشتناک میشه
‫تقریباً همه‌ی عزیزانم رو از دست دادم
‫اما مراقب باش، هر داغی که می‌بینی ‫به یه روش مختلف زجر می‌کشی
‫جاکوبو که رفت، ‫خیلی تنها شدم. برای همیشه
‫من و جاکوبو...
‫همدیگه رو درک می‌کردیم
‫اون بچه‌ی موردعلاقه‌م بود
‫من آدم ریاکاری نیستم، ‫پس نمی‌تونم انکارش کنم. همه می‌دونستن
‫نه...
‫دخترم... دخترم فرق داره
‫اون...
‫یه احمق بود. با دست‌های خودش ‫زندگیش رو نابود کرد
‫با زیبایی و مقامی که داشت
‫می‌تونست توی زندگی ‫به همه چیز برسه
‫در عوض...
‫از مردی حامله شد ‫که نمی‌تونست باهاش ازدواج کنه
‫من و شوهرم مجبور شدیم ‫بارداریش رو پنهان کنیم...
‫تا اینکه بئاتریچ رو به دنیا آورد
‫متوجه نمیشم...
‫راجع به لئونورا حرف می‌زنم. ‫تنها دخترم
‫وقتی بچه‌ش به دنیا اومد، ‫اینجا پیش خودمون نگهش داشتیم، اما...
‫صومعه تنها گزینه‌ش بود
‫البته هیچوقت ما رو نبخشید،
‫دیگه نمی‌خواست ما رو ببینه
‫تمام نامه‌هام رو پاره می‌کرد
‫اگه دست من بود، ‫همین‌جا نگهش می‌داشتم
‫اما توی این کشور، ‫پدرها و شوهرها تصمیم‌گیرنده هستن
‫شاید هم به اندازه‌ی کافی براش نجنگیدم
‫اینقدر قیافه‌ت رو زشت نکن
‫چطور ممکنه مامان، مادر من باشه؟
‫نمی‌بینی چقدر پیره؟
‫همه می‌دونن یه نمایش برای ‫خدشه‌دار نشدن نجابته
‫هیچکس باور نمی‌کنه
‫فقط تو باور کردی
‫این چی؟
‫و برای اولین بار توی زندگیم...
‫هنگام هم‌خوابه شدن با کسی ‫بهم عشق ورزیده شد
‫این چشم خوشگله، ‫این هم داداششه
‫این کلیسا کوچولوئه...
‫اینا هم برادرهای دینی‌ان
‫و دماغت هم ناقوس کلیساست ‫که پشت سر هم میگه دینگ‌دانگ، دینگ‌دانگ
‫مامان همیشه این کار رو باهام می‌کرد
‫تو از کجا یادش گرفتی؟
‫دل همه‌مون برات تنگ میشه
‫فردا صبح ساعت ۶ ‫ماشین رو آماده می‌کنم
‫ممنون، روکو
‫آره، دل همه‌مون برات تنگ میشه
‫اینقدر ناله نکن، روکو! ‫اصلاً نیازی نیست
‫قراره از اینجا بره، نمی‌میره که. ‫محض رضای خدا بهش لبخند بزن!
‫- شب بخیر ‫- شب بخیر
‫برو
‫از خداحافظی متنفرم
‫چرا می‌خوای این رو ببری؟ ‫دیگه نمی‌تونی بپوشیش
‫چرا داری می‌بریش؟
‫بانداژهایی که دوست‌شون داری ‫رو آتیش می‌زنم!
‫سنجاق سینه‌ی لئونورا
‫- و کتاب اشعار. تو یه دزدی! ‫- یه یادگاریه
‫مودستا، تو یه دزدی، ‫میرم به مامان میگم...
‫چرا یهویی اینقدر ظالم شدی؟ ‫فقط یه کتاب و یه سنجاق سینه برداشتم!
‫چون ناراحتم. ‫خیلی ناراحتم که داری میری
‫منم باهات میام به صومعه، ‫منم سوگندهای دینی رو یاد می‌کنم
‫تو مال منی
‫تو هم مال منی
‫نمی‌تونم طاقت بیارم
‫- پیشم بمون. بمون همین‌جا ‫- صبر کن...
‫اینجا پیشم بمون!
‫ترجمه از «امــیــررضــا» ‫ARZ_110_SUB@
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
‫روکو! روکو!
‫روکو، عجله کن! ‫نمی‌تونم کنترلش کنم، بیا
‫عجله کن، روکو! ‫خیلی عصبانیه!
‫- چه بلایی سرت آورده؟ ‫- انواع و اقسام بلاها
‫چیکار کرده؟
‫گازم گرفت، بهم چنگ انداخت، ‫با ناخن‌هاش و دندون‌هاش!
‫مجبور شدم ببندمش، ‫دیگه نمی‌تونستم کنترلش کنم
‫گوش کن. می‌شنوی؟ ‫خیلی عصبانیه
‫خانم، نیاید داخل. خطرناکه
‫برید بیرون، خانم!
‫آروم باش، آروم باش. بس کن!
‫بهش دست نزنید!
‫ولش کنید. ولش کنید
‫این یه معجزه‌ست...
‫یه معجزه‌ست
‫هیچوقت چنین اتفاقی نیُفتاده
‫آروم شد
‫خانم، شما یه قدیسه هستید
‫شما یه قدیسه هستید
‫یه معجزه‌ست
‫معجزه‌ست. بدون هیچ دارو ‫و تزریقی آروم شد
‫یه قدیسه!
‫[ آنچه در قسمت آینده خواهید دید ]
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]