« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی»
‫[می‌خوام طلاقت بدم جنده]
‫[اگه مغازه‌ای باز بود، برای دخترها ‫بیسکوئیت بدون لاکتوز بگیر]
‫برمی‌گردم داخل، سرده.
‫صبر کن.
‫یه لحظه وایسا.
‫می‌شه بیام نزدیک‌تر؟
‫اگه اشکالی ندارم میام.
‫کمکم کن...
‫هاپو...
‫بیا اینجا.
‫بیا دیگه.
‫هاپو.
‫بیا اینجا، هاپو.
‫بیا اینجا.
‫هاپو.
‫واق واق کن...
‫واق واق کن، هاپو.
‫واق واق کن...
‫الو؟
‫تف توش! الان میام.
‫به نظرت تا کی قراره بمیری؟
‫جدی می‌گم.
‫فکر می‌کنی چقدر دوام بیاری؟
‫خیلی‌خب، بذار این‌طوری بگم.
‫دوست داری کی بمیری؟
‫همین الان.
‫همین الان نه.
‫چند تا شکستگی توی صورتت داری.
‫چندین ساعت جراحی ترمیمی لازم داری.
‫منتظر متخصصن، صبح می‌رسه.
‫صبر داشته باش.
‫آره، بهم گفتن.
‫ولی تو هیچ‌وقت نگفتی چرا داشتی ‫دنبال ویتلو می‌رفتی.
‫به عنوان فرماندت دارم باهات حرف می‌زنم.
‫باید یه لیست از دلایل بهم بدی ‫که اون‌قدر طولانی و قانع‌کننده باشه...
‫که فکت هم بشکنه.
‫پس بذاریم وقتی که بهتر شدی، خب؟
‫اون یارو که این بلا رو سرم آورد...
‫باید بندازیش زندان...
‫و کلیدش رو بندازی توی چاه توالت.
‫نباید دنبال ویتلو می‌رفتی.
‫وقتی خودت رو انقدر دوست داری نباید بری ‫ سراغ کسی که چیزی واسه از دست دادن نداره.
‫همینه دیگه.
‫ویتلو کجاست؟
‫خودکار کوفتی رو بردار.
‫می‌خوام یه نامه‌ی عالی دیگه مثل ‫ بقیه نامه‌هات بنویسی.
‫دیگه نمی‌تونم خودکار دستم بگیرم.
‫بنویس.
‫اسمش انزو ویتلو بود...
‫بسه...
‫می‌خوام بمیرم.
‫بنویس.
‫بنویس!
‫اسمش انزو ویتلو بود...
‫بنویس!
‫خطت رو حفظ شدم! ‫این خط تو نیست.
‫شرایط فعلی دستم رو ببین.
‫تمام زورم رو زدم که تنها گیرت بیارم...
‫پس نامه رو بنویس.
‫بیشتر تلاش کن وگرنه آرزوی مرگ می‌کنی.
‫صد سال توی یه سلول انفرادی ‫ زنده نگهت می‌دارم.
‫اون وقت می‌شم قهرمان...
‫پس انگیزه کم ندارم.
‫بنویس وگرنه بازداشتت می‌کنم.
‫همون ‌جوری که همیشه می‌نوشتی.
‫دقیقا با همون خطت.
‫خب؟
‫من چیزی رو می‌نویسم که حس کنم.
‫ولی این رو حس نمی‌کنم.
‫ببینم اینو حس می‌کنی یا نه...
‫می‌تونی جیغ بزنی...
‫و هرچقدر دلت خواست گریه کنی.
‫کاری که نمی‌تونی بکنی اینه که بمیری.
‫باید سزاوار مرگ باشی.
‫نامه‌هات رو از حفظ بلدم، ‫می‌دونم چی می‌نویسی.
‫می‌دونم چرا می‌نویسی، ‫چون منم همین حسو دارم.
‫خودکار رو بردار.
‫وگرنه اون یکی چشمت رو هم در میارم...
‫و می‌رم سراغ کارهای بدتر.
‫خودکار رو بردار.
‫می‌بینی چقدر خوش‌شانسیم؟
‫یه خودکار، یه چشم، یه ورق کاغذ.
‫دیگه غر نزن...
‫وقت کاره.
‫بنویس!
‫تو که انقدر مستقیم نمی‌نویسی.
‫با وقایع شروع نمی‌کنی.
‫با خودت شروع می‌کنی.
‫این آخرین نامه‌‌ایه که می‌نویسی، ‫ازش لذت ببر.
‫و بهم نشون بده چطوری می‌نویسی، ‫باید یاد بگیرم.
‫نمی‌تونی من بشی.
‫نمی‌تونی همین‌جوری...
‫یه سری تصمیمات بگیری.
‫فکر می‌کنی منو می‌شناسی...
‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫فکر می‌کنی می‌دونی.
‫ولی اشتباه می‌کنی.
‫نباید دنبال مرگ باشی.
‫بنویس.
‫تو نباید دنبال مرگ باشی.
‫مرگ چیزیه که در هر حرکت ما تنیده شده...
‫در هر فکرمون...
‫در هر اشتباهمون...
‫و در هر چیزی که فکر می‌کنیم درسته.
‫اسمش انزو ویتلو بود.
‫اون من رو می‌خواست...
‫یا شاید مرگ رو می‌خواست.
‫هر دو رو پیدا کرد...
‫و فکر می‌کنم از هر دو ناامید شد.
‫دیدی؟
‫بهترین نامه‌ات شد، ولی مال منه.
‫خودم همه‌شو انجام می‌دم.
‫تو صرفا یه ماشین تحریری.
‫جز دستت هیچ فایده‌ای برام نداری.
‫می‌تونم ده صفحه دیگه بگم، ‫ حسابی افتادم روی دور.
‫حتی می‌تونم همزمان که می‌گم بشاشم...
‫خیلی روی دورم.
‫اسمش انزو ویتلو بود.
‫اون منو می‌خواست، ‫یا شاید مرگ رو می‌خواست.
‫هر دو رو پیدا کرد...
‫و فکر می‌کنم از هر دو ناامید شد.
‫انداختمش توی رودخونه.
‫آب پاک نیست.
‫حتی کثیف هم نیست.
‫فقط یه چیزیه که جاریه...
‫بی‌وقفه، بدون این که بدونه چرا.
‫دقیقا مثل خود ما...
‫با این تفاوت که سر و صدای کمتری داره.
‫یه رودخونه انتخاب کردم، ‫چون داشتم گوش می‌دادم.
‫ماشین حق تردد توی این جاده رو نداره.
‫خبر نداشتم.
‫کجا می‌ری؟
‫مستقیم.
‫واسه پیاده‌روی وقت خوبیه.
‫نور...
‫منظره...
‫هیچ‌وقت کسی رو نمی‌بینی.
‫خب، تقریبا هیچ‌وقت نمی‌بینی.
‫آدم تنهایی هستی.
‫تنها نیستم.
‫دوستانی دارم...
‫نوه‌هام میان پیشم...
‫خوبه.
‫داستایفسکی ویتلو رو کشته.
‫رئیس...
‫آب بیارم براتون؟
‫قهوه؟
‫رئیس...
‫شاید بهتره برگردیم خونه.
‫همه دارن برمی‌گردن.
‫وایسا.
‫همین‌جا بمون.
‫حق با ویتلو بود.
‫اون پیداش کرد.
‫تونست پیداش کنه و ما اینجا نبودیم.
‫اون...
‫یه پلیس عالی بود.
‫حتی اگه... می‌دونی...
‫حتی اگه...
‫«حتی اگه» خودش کافیه.
‫اون و داستایفسکی واقعا کار ‫ هم رو تموم کردن.
‫همه‌جای خونه، خونیه.
‫شاید اگه یه کم خوش‌شانس‌تر بود، ‫جون سالم به در می‌برد.
‫اگه کسی بود که کمکش کنه ‫می‌تونست زنده بمونه.
‫ولی من اونجا نبودم.
‫هیچ‌کس نبود.
‫لازم نیست سعی کنی منو دلداری بدی ‫یا عذاب وجدانم رو کم کنی...
‫چون ممکنه واقعا عصبانی بشم.
‫ولی حقیقت اینه که هیچ‌کس اینجا نبود.
‫دیشب کجا بودی؟
‫خواب بودم.
‫چطور خوابیدی؟
‫چند ساعت؟ خوب خوابیدی؟
‫خواب دیدی؟
‫یادم نمیاد.
‫باید یه زنگ بزنم...
‫ولی جرئتش رو ندارم.
‫ترجیح می‌دم بمیرم تا این کار رو بکنم.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫واقعا ضروریه تماس بگیری؟
‫اگه مایلی تنهات می‌ذارم.
‫الو؟
‫خب؟
‫چطورن؟
‫ریدم توش.
‫ببخشید، فقط همین‌ها رو دارم.
‫هی.
‫این‌ها رو واسه تو آوردم.
‫اگه حالت بد شد...
‫کمک می‌کنن بهتر بشی.
‫اومده.
‫گوش کن...
‫آروم باش.
‫می‌دونم الان احساس شکنندگی داری...
‫ناسلامتی پدرت رو از دست دادی، ‫متاسفم ولی...
‫باید حواست باشه، ‫چون الان خیلی آسیب‌پذیری.
‫اون‌هایی که مهربون به نظر میان...
‫بیشتر هم همه می‌خوان بکننت.
‫چرا بوق می‌زنه؟
‫احمق.
‫بعید می‌دونم بخواد من رو بکنه.
‫مخصوصا با این لباس‌ها.
‫بی‌خیال، بس کن. با بقیه روزها فرقی نمی‌کنه.
‫کدوم رودخونه می‌ریم؟
‫پشت تلفن نگفتم؟
‫گفتی، ولی دیشب من...
‫مشروب خورده بودم.
‫رودخونه‌ای که نزدیک‌ترین مکان به بابات...
‫همچنین اولین جایی هم بود که گشتنش...
‫ولی آدم نمی‌تونه مطمئن باشه...
‫درسته.
‫نمی‌تونه.
‫ببخشید که زودتر در جریان نذاشتمت.
‫کار احمقانه‌ای بود...
‫که منتظر بمونم تو بهم زنگ بزنی.
‫چندتا متخصص دارن دنبال ‫جسد بابات می‌گردن...
‫ولی دو نفر اضافه‌تر ضرری نداره.
‫من از این چیزها سر درنمیارم...
‫ولی مگه می‌شه یه جسد توی رودخونه پیدا نشه؟
‫همیشه زمان می‌بره.
‫ما هیچ‌وقت صد درصد مطمئن نیستیم...
‫واسه همین همه‌جا دنبالش می‌گردیم.
‫ولی می‌دونم که برات خیلی طولانی شده.
‫برای منم همین حس رو داره.
‫رودخونه‌ها طولانین، شاید واسه همینه.
‫شاید.
‫طولانی و پر از آب.
‫قطعا.
‫قاتل هنوز مشغوله؟
‫آخرین قتلش دو هفته پیش بود. ‫به نظر میاد داره به سمت شمال می‌ره.
‫نمی‌دونم توی تلویزیون دیدی یا نه...
‫تا جایی که بتونم، سعی می‌کنم نبینم.
‫می‌فهمم، کاش منم می‌تونستم.
‫یه ماهی خوشگل از کنارمون رد شد.
‫دیدمش.
‫من هم دیدمش.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]