« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫مترجم: «تارخ علی‌خانی»
‫وای انزو.
‫اینجا حمام خونه.
‫سه تا قربانین. یه خانواده بودن.
‫قاتل یه نامه نامفهوم به جا گذاشته.
‫حتی یه دختر بچه رو هم کشته.
‫کدوم گوری هستی انزو؟
‫[هفت ماه قبل]
‫نامه...
‫پیداش می‌کنیم.
‫خیالت راحت.
‫[از همکارهام عذرخواهی می‌کنم]
‫[باید اشاره کنم کاری که به مدت 23 سال ‫ انجام دادم...]
‫[عامل این تصمیم نبوده]
‫به تک‌تکشون شلیک کردم...
‫همون‌طور که می‌بینی.
‫قتلی آرام و بی‌سروصدا.
‫اگه فرصتش رو داشتن...
‫حتما می‌پرسیدن: «چرا ما؟...
‫ما مگه چی داریم که خاص باشیم؟»
‫شما هیچ چیز خاصی ندارین، ‫ولی من خاصم.
‫تونستم از این بیماری مسخره که ‫اسمش زندگیه درمانتون کنم.
‫باز هم بگو. من اینجام که بخونمت.
‫هیچ‌کس اون‌قدر احمق نیست.
‫کجاست؟
‫اگه قراره درباره‌ی چیزی جدی حرف بزنی...
‫باید با این دو کلمه شروع کنی...
‫درد و اعداد.
‫امید به زندگی آدم‌های غربی ‫الان به طور میانگین...
‫ 82 ساله.
‫29930 روز درد...
‫718000 ساعت زجر...
‫و تظاهر و بازیگری.
‫هر لبخند یه گریمه.
‫هر خاطره یه حسرته.
‫هر امیدی یه ناامیدیه.
‫هر شب یه وعده‌ی دروغینه.
‫شکنجه.
‫تاریکی.
‫وقاحت.
‫[تعطیل به علت عزاداری] ‫[بازگشایی: سه‌شنبه]
‫باز هم بگو. من اینجام که بخونمت.
‫این باید از همون اول به بچه‌ها گفته بشه...
‫ما اشتباه کردیم که شما رو به دنیا آوردیم.
‫که گذاشتیمتون روی این زمین.
‫توی این کابوس بی‌پایان.
‫باید از همون اول روشن بشه...
‫همه‌ی ما دنبال یه نفر می‌گردیم...
‫که وحشت رو به جای ما تحمل کنه.
‫من هستم.
‫دوباره.
‫و وقتی که قواعد بازی رو فهمیدی...
‫بازی کن...
‫بازی رو خراب کن.
‫من دقیقا همه‌ی چیزهایی که ‫می‌نویسی رو می‌فهمم.
‫پس بنویس، رفیق.
‫[زمان حال]
‫شما دو تا، بیایید.
‫شنیدم باز خوب پیش نرفته.
‫می‌شه این‌طور گفت.
‫بیایید روش کاری‌ای که...
‫برای این پرونده در پیش گرفتید، ‫ جمع‌بندی کنیم...
‫می‌رید به یه شهر یا یه جای پرت...
‫جایی که داستایفسکی ضربه زده.
‫می‌رید کلانتری محلی که اطلاعات بگیرید...
‫ولی چیزی که نصیبتون می‌شه، ‫فقط توهین و دماغ خونیه.
‫بعدش می‌رید سراغ شهردار...
‫شورای شهر، پیمان‌کارها، کشیش محلی...
‫همه کله‌گنده‌های اون شهر کوفتی...
‫و بعدش دست خالی برمی‌گردید.
‫اگه اشتباه می‌کنم بگید.
‫- فابیو... ‫- بله؟
‫با استراتژی رئیست موافقی؟
‫معلومه.
‫قسم می‌خوری؟
‫به شرافت نشان پلیست؟
‫فکر کنم داریم اعتبارمون رو از دست می‌دیم.
‫افرادمون دارن امیدشون رو از دست می‌دن.
‫و از همه بدتر، ‫داریم داستایفسکی رو از دست می‌دیم.
‫تو بودی چیکار می‌کردی؟
‫نامه‌ها ما رو بهش می‌رسونن.
‫باید دنبالشون کنیم و از دید خودش ‫ دنیا رو ببینیم.
‫من دارم سعی می‌کنم.
‫چی می‌بینی؟
‫قاتل از اولین نامه‌ا‌ش تا حالا تغییر کرده، ‫الان بیشتر می‌نویسه.
‫نه از نظر تعداد، بلکه کیفیت.
‫از نظر احساسات، صمیمیت.
‫انگار داره کم‌کم به یه حقیقت ‫ نزدیک‌تر می‌شه.
‫- داره خودش رو نمایان می‌کنه. ‫- نمایان...
‫نمایان می‌کنه.
‫اگه من خودم رو نمایان کنم، ‫تحریک می‌شی؟
‫- اون فقط یه قاتل نیست. ‫- می‌شی؟
‫اون فقط یه قاتل نیست!
‫اون یه آدمه که می‌خواد ارتباط برقرار کنه...
‫یه آدم که داره ارتباط برقرار می‌کنه.
‫انگار داستایفسکی می‌خواد ‫یه رابطه‌ی مکاتباتی شکل بده.
‫انگار داره واسه کسی نامه می‌نویسه.
‫- کسی؟ کی؟ ‫- مامانش.
‫- یا مامان تو. ‫- ساکت انزو!
‫ادامه بده.
‫مهم نیست واسه کی می‌نویسه...
‫مهم اینه که به نوشتن ادامه بده...
‫و در نهایت اون‌قدر ناامید بشه...
‫که یه جا سوتی بده.
‫زیادی خودش رو لو بده و ما وارد بشیم.
‫فکر می‌کنی چی می‌شه؟
‫یه حرکت اشتباه می‌کنه.
‫کفایت می‌کنه؟
‫اگه آماده باشیم، آره.
‫خیلی‌خب.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- خونه.
‫فعلا کاری جز صبر کردن نداریم دیگه؟
‫تا یکی دیگه کشته بشه.
‫وقتی کشته شد صدام کن.
‫عزیزم.
‫هم... نه...
‫آره...
‫الو؟
‫کی با گوشی دختر من زنگ زده؟
‫هم...
‫- آره، نه... ‫- شما؟
‫- من پدرشم. ‫- خب...
‫پس خودتی.
‫شما؟
‫سلام، من کلارا هستم و...
‫کلارا دیگه کدوم خریه؟
‫- ما... ‫- ما همخونه‌ی آمبرا هستیم.
‫گوشی رو بدین بهش.
‫نه، واسه همین زنگ زدیم.
‫- اینجا نیست. ‫- یه مشکلی پیش اومده.
‫- غیبش زده. ‫- آره.
‫رفته بود پیش کولی‌ها.
‫دارین باهام شوخی می‌کنین؟
‫نه...
‫کجا رفته؟
‫قرار بود بعد از دیدن کولی‌ها برگرده...
‫ولی نیومده.
‫زنگ زدیم بهت چون پلیسی دیگه.
‫می‌تونی بری دنبالش و برگردونیش خونه.
‫ولی اول باید بدونم دخترم کجا زندگی می‌کنه.
‫چند وقته که رفته؟
‫حدودا...
‫- دوازده ساعت. ‫- چهار یا پنج ساعت، یه همچین چیزی.
‫- دوازده. ‫- مدتی می‌شه.
‫چرا زودتر بهم خبر ندادین؟
‫چون می‌دونستیم کجاست...
‫ولی بعدش برنگشت...
‫مطمئنم گرفتنش.
‫کولی‌ها کجا زندگی می‌کنن؟
‫- دور نیست. ‫- همین نزدیکه.
‫با ماشین باکلاست زود می‌رسیم.
‫متوجه‌اش می‌شی. خیلی بزرگه.
‫و یه خراب‌شده‌ست.
‫قرار بود بره و برگرده.
‫قرار بود وسایل رو بگیره و برگرده، ‫ولی برنگشت.
‫اونجاست.
‫از همون سمت.
‫دختره رو بده!
‫دخترم رو بده!
‫تف توش.
‫هیچ‌وقت از مدرسه نیومدی دنبالم.
‫این‌طوریه که آدم با یه ‫مشت آدم اشتباه می‌گرده.
‫و خودش هم یه آدم اشتباهی می‌شه.
‫تو آدم اشتباهی نیستی.
‫داشتم در مورد تو حرف می‌زدم.
‫قشنگه.
‫واسه خوردن چی داریم؟
‫خرید نکردم.
‫واسه نوشیدن چی داریم؟
‫آخرین بار کی غذا خوردی؟
‫چند روز پیش.
‫اون خط‌خطی‌های توی اتاقت چیه؟
‫کارمه.
‫با دفترچه آشنایی نداری؟
‫بزن توش.
‫توی کاپوچینو.
‫جا نمی‌شه.
‫می‌شه.
‫امتحان کن.
‫کامل.
‫صبر کن.
‫حالا درش بیار.
‫دوباره بزن توش.
‫خیلی‌خب.
‫زود...
‫خوبه.
‫چیه؟
‫حتما خیلی نگرانت شدن.
‫بیست بار زنگ زدن.
‫کی؟
‫الو.
‫آره، آره، اینجام.
‫بگو.
‫نه، خب... نه.
‫نه، نتونستم بگیرمش، چون...
‫نه.
‫نه، نشد. می‌خواستی چیکار کنم؟
‫نتونستم دیگه، می‌خوای چی بگم؟
‫خودت بکن.
‫باشه، آره، حله.
‫ببخشید.
‫باشه، ببخشید بابا!
‫باشه، آره. خداحافظ.
‫مسخره.
‫چرا اینجا نمی‌مونی؟
‫- نمی‌تونم. ‫- بی‌خیال. بمون.
‫نه.
‫امروز مرخصی دارم.
‫می‌تونیم هرکاری که می‌خوای رو بکنیم... ‫هر جایی که می‌خوای بریم.
‫نمی‌خوای بری سرکار؟
‫تا وقتی کسی نمیره نمی‌رم.
‫بیا. دوست داری چیکار کنی؟
‫هر کاری باشه فرق نداره.
‫کاری که تا حالا انجام ندادم.
‫کثافت!
‫بابا!
‫ببین!
‫بابا!
‫ببین.
‫اینجا رو باش.
‫بابا!
‫ای کثافت!
‫اون شب توی اون خونه...
‫اونجا چیکار می‌کردی؟
‫دنبال پنتوباربیتال، ‫ ‌سیتالوپرام، آلپرازولام...
‫زالپلون، قرص خواب، محرک، کوکائین.
‫پنتوباربیتال رو گفتم؟
‫دفعه بعد چیزی خواستی، به من بگو.
‫واسم مواد می‌خری؟
‫عجب.
‫چه بابای روشنفکری.
‫تا وقتی که توی دردسر نیفتی، آره.
‫بابای موادفروش.
‫صرفا یه بابا.
‫یا فقط یه موادفروش.
‫- چی شده؟ ‫- بهم دست نزن
‫بهم دست نزن!
‫بهم دست نزن، بهم نگاه نکن.
‫- آمبرا؟ ‫- دست نزن بهم.
‫- چی شده؟ ‫- ولم کن.
‫آمبرا...
‫ولم کن!
‫چی شده؟
‫هی.
‫هی!
‫- چی شده؟ ‫- چرا نمی‌تونی خفه شی؟
‫- چرا؟ ‫- چی شده مگه؟
‫- خفه شو! ‫- چی شده؟
‫بهم دست نزن.
‫از زندگی چی می‌خوای؟
‫- چی می‌خوای؟ ‫- خفه شو.
‫این... دقیق یادمه.
‫این...
‫دقیق یادمه.
‫ژوئیه بود.
‫سیزدهم ژوئیه بود...
‫تولد کیریم بود، ‫ شیش سالم بود.
‫زن بیچاره، همسر سابقت یعنی مادر من...
‫گفت...
‫که میای...
‫که از یه جای دور...
‫میای، از جایی که کسی نمی‌دونه کجاست...
‫ولی میای...
‫که با هم تولدم رو جشن بگیریم.
‫من فقط شیش سالم بود...
‫ولی از همون موقع می‌دونستم...
‫که نمیای، باور نمی‌کردم بیای.
‫از همون موقع باور نداشتم.
‫عمرا اگه می‌اومدی.
‫اصلا منطقی نبود...
‫حتی برای یه بچه‌ی شیش ساله.
‫حقیقت نداشت، می‌دونی؟
‫امکان نداشت...
‫ولی مامانم...
‫اون‌قدر گفت و گفت...
‫انقدر که...
‫وقتی اون روز رسید، ‫رفتم یه فانتا خریدم.
‫واست فانتا خریدم.
‫فانتای اصل.
‫نوشابه‌ی پرتقالیش.
‫کل پولم رو واسه اون بطری دادم.
‫تو فکر می‌کنی من دخترتم، ولی نیستم.
‫تو هیچ دختری نداری، فهمیدی؟
‫فهمیدی؟
‫حرف بزن، بگو باشه.
‫هیچ دختری نداری، فهمیدی؟
‫حرف بزن! بگو باشه.
‫بگو باشه، بگو باشه! ‫هیچ دختری نداری، فهمیدی؟
‫فهمیدی؟ فهمیدی؟ بگو باشه.
‫بگو باشه...
‫بگو باشه، بگو.
‫خواهش می‌کنم، بگو باشه.
‫- بگو باشه. ‫- باشه.
‫باشه.
‫تو هیچ دختری نداری، منم پدری ندارم.
‫بابا وجود نداره.
‫جسد پیدا شده، بیا بریم.
‫زود برمی‌گردم.
‫پشت سرت میام.
‫شاید روزی برسی به نقطه‌ای که دیگه ‫ هیچی به هیچ‌جات نباشه...
‫گاهی خوشحال‌ترین آدم دنیا...
‫خودکشی می‌کنه...
‫- نامه‌ای نذاشته، درسته؟ ‫- نه، هیچ نامه‌ای نیست.
‫پس بریم.
‫[بچه‌های سرگردان] ‫[کانتینر]
‫هی.
‫پس... خودکشی بوده؟
‫هان؟
‫آره.
‫ساختمون بلندیه.
‫کلی بالکن داره.
‫کلی شب، شب‌های طولانی.
‫ببخشید که جلوی رئیس باهات بد حرف زدم.
‫ولی من آدمیم که پای اعتقاداتش می‌ایسته.
‫تو باعث شدی یادم بیاد.
‫اون هرج و مرج توی صف.
‫جایی که دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردم.
‫شهر بچه‌های سرگردان.
‫کانتینر.
‫آمبرا؟
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]